• Dag 1 – 25 januari: Oud-Gastel naar Roye
• Dag 2 – 26 januari: Noyon (SEH) – Dordogne
• Dag 3 – 27 januari: Dordogne – Burgos
• Dag 4 – 28 januari: Burgos – Sevilla
• Dag 5 – 29 januari: Sevilla – Tarifa
• Dag 6 – 30 januari: Tarifa – Algeciras – Ceuta – Chefchaouen
• Dag 7 – 31 januari: Chefchaouen – Meknès
• Dag 8 – 1 februari: Meknès
• Dag 9 – 2 februari: Fez
• Dag 10 – 3 februari: Khémisset

Dag 1 – 25 januari: Oud-Gastel naar Roye

Na 3 uur rijden hebben we besloten een Ibis hotel te nemen in Roye, iets meer dan een uur boven Parijs. En daar begon het avontuur. Jasper had tijdens het inpakken iets tegen zijn oog aangekregen wat in de nacht ontiegelijk pijn ging doen. Slapen was onmogelijk en na een nachtelijk overleg of we om zouden draaien of niet, besloten we naar de Franse Spoedeisende hulp te gaan. De Urgence. Na onderzoek van de arts bleek het een kras op zijn hoornvlies te zijn. Iets wat met vitamine A druppels, antibiotica en pijnstiller vanzelf weer over zou gaan.

Dag 2 – 26 januari: Noyon (SEH) – Dordogne

Getwijfel om even rustig aan te doen? Nee hoor! Na nog eens 7 uur rijden kwamen we aan bij Irenes oudtante en achternicht in Daglan, Dordogne. Hier zijn we verwend met lekkernijen na een lange dag rijden. In de avond hadden we een slaapplek bij vrienden waar Jasper de volgende ochtend nog wat aanpassingen aan de auto heeft gedaan.

Dag 3 – 27 januari: Dordogne – Burgos

Met gevulde buiken zijn we in de middag op pad gegaan met bestemming Algeciras – waar de boten van Europa naar Afrika vertrekken. Het is prachtig om te zien hoe de streken in Zuid-Frankrijk veranderen per streek, tussen de Dordogne en Biarritz (waar je de grens over gaat) kom je door het grootste naaldbomenbos dat wij ooit hadden gezien, honderden kilometers aan naaldbos voor de houthandel. Een bizarre ervaring.

Net over de grens in Noord-Spanje besloten we om onze eerste nacht in de daktent door te brengen. Op een wildkampeerplaats in een klein dorpje boven Burgos klapten we het dak open en kropen we in ons 110 cm brede bed. Knus!

Dag 4 – 28 januari: Burgos – Sevilla

Dat we dit nog kunnen navertellen is echter een wonder, dit was met voorsprong de koudste nacht uit ons leven en we waren natuurlijk nog niet zo slim geweest om de dieseltank van de kachel te vullen. Learned the hard way!

Gelukkig gingen we richting Sevilla waar de tempraturen direct aangenamer werden. Otis hebben we midden in de stad naast de stierenarena geparkeerd en wij zijn de stad ingelopen voor het wisselen van euro’s naar dollars (handig in Afrika voor visa en andere zaken). Na wat heerlijke tapas in een lief restaurantje (tip: Pelayo Bar) zijn we met de auto een stuk de stad uitgereden voor onze tweede nacht in de tent. Nu gelukkig met kacheltje aan.

Dag 5 – 29 januari: Sevilla – Tarifa

Deze dag hebben we kennis gemaakt met de Zuid-Spaanse cultuur. In een ogenschijnlijk leeg cafeetje zijn we naar binnengelopen voor ontbijt, waar vervolgens alle locals aan hun koffie en broodje zaten. Gelukkig was er nog een tafeltje vrij en hebben we met handen en voetenwerk een koffie en warm stokbrood met queso y jambon kunnen bestellen. Hierna hebben we de laatste essentials aangeschaft voor onze reis zoals een schop, een bijl, een prullenbakje en een handveger.

In Tarifa hebben we een camping opgezocht voor een warme douche en normaal toilet. Echt een aanrader, maar volledig vol in het laagseizoen (op een paar 4×4 plekken na). Mocht je willen, reserveren dus bij Torre de la Peña!

Na een heerlijke pizza in de Duitse sport bar verderop zijn we snel in de auto gekropen om te schuilen voor een heftige onweerstorm. We stonden hoog op de camping, tegen een berg aan met uitzicht over zee. Wat is natuurgeweld toch spectaculair en soms angstaanjagend. Maar wel goed om te weten voor ons dat de auto daar prima tegen bestand is. Regenseizoen Afrika: here we come!

Dag 6 – 30 januari: Tarifa – Algeciras – Ceuta – Chefchaouen

Dit was een superreisdag, na vertrek uit Tarifa om 9h00 in Algeciras aangekomen. Om 10h00 zaten we op de boot en om 11h00 stonden we met 4 wielen op het Afrikaanse continent. Voorbereid op een lange wachtrij bij de grens reden we huiverig op het eerste poortje af. En ja hoor, we moesten meteen weer terugkeren want we hadden blijkbaar een ticket nodig voor de Spaanse grens. Na wat zoeken eindelijk met ticket in de hand (wat gratis was en uiteindelijk maar 5 minuten duurde) terug naar de grens waar we tegen alle verwachtingen in binnen 25 minuten (!!) overheen waren. Na een lieve hond in de auto aan de Marokkaanse kant mochten we direct weer verder – alleen mochten we helaas geen foto’s maken.

Op weg naar Chefchaouen, de blauwe stad, moesten we tol betalen. 11 Dirham wat ongeveer 1 euro is, maar als je nog niet hebt gepind wel een probleem… gelukkig was Jasper zo slim geweest om in Sevilla ook een briefje van 50 euro te wisselen naar Marokkaanse Dirham en konden we gewoon verder. In Tétouan gelijk gepind, een broodje Shoarma gehaald en doorgereden naar de blauwe parel.

Wat ons in de eerste paar uur het meest opviel waren de oude Renaults langs de kant van de weg. Deze waren omgebouwd tot koffietentjes met een enorm koffieapparaat in de kofferbak. Dat moesten wij natuurlijk ook proberen! Gestopt bij een van de oudere auto’s hebben we van Abdel een thee met melk en een koffie gekregen voor maar 7 dirham (70 eurocent).

Na de koffiebreak naar een kleine camping boven de stad en vanuit daar gewandeld (of eerder geklommen) naar de stad. Het was prachtig, maar wel even wennen dat je op het terras in de zon natuurlijk geen biertje kan bestellen. Dus aan de heerlijke Marokkaanse thee en na een lange dag vroeg terug naar de camping voor een lange nacht in de tent.

Dag 7 – 31 januari: Chefchaouen – Meknès

Dit was een dagje rijden door mooie landschappen, onderweg bij Apia een lunch op van lokale Bissara – een winterse bonensoep – en Tajine met kip en olijven. De soep was niet onze favoriet, maar hey you’ve got to try to know. Op de camping net boven Meknès was het moment eindelijk daar: Ons eerste kampvuur. Voor wie dit niet wist, een grote hobby van Irene is fikkies stoken.

Dag 8 – 1 februari: Meknès

In Meknès hadden we ons eerste Buiten de Bubbel bezoek! We waren uitgenodigd bij Zakia, die samen met haar tweelingzus Soumaya (die in Leeuwarden woont) het café Happy Place runt. Happy Place biedt een werkplek aan voor mensen met een handicap, zoals mensen met downsyndroom en autisme.

Ook wij mochten dit ervaren en kregen van Safae, een werknemer van Happy Place met autisme, en Zakia een geweldig uitgebreide brunch. Helaas heeft Happy Place wel wat tegenslagen gehad. Hier meer over lezen en foto’s van ons bezoek zien? Lees de blog “BDB Bezoekt: Marokko”.

In de middag werd ik door Zakia (& Soumaya via facetime) uitgenodigd om een keer de echte Marokkaanse hammam te ervaren. En wat een geweldige ervaring was dat!

Nadat Zakia thuis alle spulletjes had verzameld die ik nodig zou hebben in de hammam, gingen we naar het badhuis toe. Lees in deze blog meer over deze ervaring en hoe je jezelf moet voorbereiden op de hammam.

Na te zijn herboren in de hammam hebben we afscheid genomen van Zakia en Safae en gingen we weer op pad richting FEZ.

Dag 9 – 2 februari: Fez

Smalle steegjes, drukte, de geur van de leerlooierijen en overal winkeltjes. De medina (“oude binnenstad”) van Fez is niet voor de zwakkelingen. Het is heerlijk om te verdwalen maar op elke hoek staat wel iemand te wachten om je iets te verkopen. Het is de eerste plek in ons leven waar we in een tourist trap zijn gelopen. We vroegen iemand de weg en voor we het wisten stonden we op een zolder te kijken hoe argan-olie werd geperst. Oeps! (Irene heeft nu wel lekkere argan-olie voor de schappelijke prijs van 3x zo duur als in Nederland).

We besloten ons terug te trekken in een lokaal restaurantje en na wat comfortfood durfde we de medina weer in te trekken. Op naar de leerlooierij wat inderdaad heel indrukwekkend is om te zien. Ons grote geluk was dat het de hele dag regende en daarmee de stank van de huiden en de kleurbaden ontzettend meeviel.

Na onszelf met moeite uit de medina te hebben gemanoeuvreerd besloten we niet in Fez te overnachten maar door te rijden naar een locatie dichter bij ons bezoek van de volgende dag. Met puur geluk kwamen we uit bij een boer waar je gratis op het terrein mocht overnachten. Dit bleek uiteindelijk een wijnboer en 10 minuten na aankomst werd er een uitgebreide (gratis!) wijnproeverij georganiseerd voor ons en wat andere kampeerders op het terrein. De wijn was verrassend lekker en voor 6 euro per fles konden we dit niet laten staan. Overigens geen tweede tourist trap -het was prima als je besloot om niks te kopen.

Dag 10 – 3 februari: Khémisset

Na een heerlijke nacht werden we om 10h00 in Khémisset verwacht voor ons volgende bezoek. Bij het tankstation stond Youness op ons te wachten om ons mee te nemen naar een ecolodge in aanbouw, zo’n 20 minuten rijden vanaf de stad, midden in de natuur.
Youness is een ondernemer en oprichter van Ecodome, hij bouwt met zijn team huizen op een duurzame manier met lokale grondstoffen waarbij hij maar 10% van de CO2 uitstoot in vergelijking met de reguliere bouw van woningen. Het ziet er niet alleen heel gaaf uit, het is dus ook nog eens beter voor de wereld. Op deze locatie in de buurt van Khémisset wordt op basis van zijn concept een volledige ecolodge gebouwd inclusief zwembad & restaurant. Lees meer over dit bezoek, waarom Etten-Leur ter sprake kwam en over deze geweldige retraite in deze blog.

In de middag zijn we doorgereden naar Rabat waar we voor onszelf een hotelletje hadden geboekt. In de avond zijn we door Youness opgepikt bij het hotel, hij heeft ons mee uiteten genomen naar een traditioneel restaurant en heeft zijn geliefde stad laten zien. Het is geweldig om zoveel van de geschiedenis en cultuur van Marokko en Rabat mee te krijgen van een local die zo trots is op zijn land en stad. We zijn Youness & zijn gastvrijheid ontzettend dankbaar. Rabat is bij uitstek onze favoriete stad in Marokko en we komen zeker weer terug.