• Dag 21 Agadir – Taghazout

Dag 21 Agadir & Taghazout

Na de mislukte off road poging de N weg naar Agadir genomen, de eerste km met de tent nog uitgeklapt, oops! In Agadir hebben we boodschappen ingeslagen bij de Carrefour en door naar een camping aan zee net boven Taghazout. Dit is nou zo’n dag waar je niet veel doet maar wel helemaal KAPOT bent aan het eind van de dag. Deze regio heeft prachtige uitzichten maar is bizar toeristisch dus na de afgelopen dagen, even wennen. Deze camping stond weer vol met Franse overwinteraars, gelukkig waren er op de kliffen nog plekken zonder stroom waar je rustig kon staan. In de avond was er zelf een Valentijn party, maar die hebben wij even geskipt.

Met uitzicht op zee lekker wijn gedronken, geborreld en couscous met vlees gegeten kijkend naar de zonsondergang. Na een warme douche (was ff geleden) in bed gekropen.

Dag 22 – Agadir

Bewolkte dag dus op naar Agadir om onze was te laten doen & voor een massage. Via google hadden we een goed adresje gevonden (NATEA). Na anderhalf uur genieten en ontspannen (iets te hard voor Irene) is Jasper naar de Marokkaanse kapper geweest, waar hij bijna zijn baard is kwijtgeraakt. Leuk weetje: Irene heeft Jasper nooit zonder baard gezien.

Daarna naar de supermarkt (weer STRESSVOL) en pinnen, en vooral veel zin de stad uit te gaan. Snel de was ophalen en een plek voor de nacht zoeken op een camping met douche (voor de massageolie). Wist je dat je onze slaapplekken allemaal kunt vinden op polarsteps?

Dag 23 – Legzira

Deze dag gaan we via de kustroute richting de Westelijke Sahara, maar voor het zover was eerst wat onderhoud! De banden rouleren we elke 5000KM met het reservewiel zodat alles gelijkmatig slijt.

We zijn gestopt bij Legzira, een prachtige roodkleurige boog in de ruige oceaan. Bij een van de kleine terrasjes aan het strand hebben we geluncht. Jasper had een vers visje wat hij mocht opeten omringt door katten. Deze dag was enorm winderig dus besloten Plage Blanche over te slaan en zo ver mogelijk naar het zuiden te rijden. De wind bleef echter erger en erger worden. Net voor het donker hebben we de auto naast een klif gezet. Op tijd voor zonsondergang en lekker paradise hotel gekeken in de auto en uit de wind. Irene heeft midden in de nacht nog uit angst de auto snel in versnelling gezet, mochten we de klif afrollen.

Dag 24 – Westelijke Sahara & Dakhla

We zijn vroeg opgestaan om de Westelijke Sahara in te rijden, geen grenzen en eigenlijk weinig waaraan je ziet dan je een andere regio inrijdt met een ingewikkeld verhaal. Boete voor niet stoppen bij een stopbord (we reden 5 km/h wat we in Marokko overal deden bij de politiestops) – hoppa 15 euro. Na een zoektocht naar brood en nog wat fruit door naar Dakhla, een (kite)surf paradijs aan de kust.

De luxe hier was enorm wennen, Dakhla is vol met toeristen en luxe resorts hebben we een fles rosé aan een zwembad met uitzicht over de lagune gedronken. Door de prijzen besloten bij een lokaal visrestaurant aan het water te eten, langoustines en oesters en daarna snel voor het donker een plekje in het wild gezocht. Midden in de nacht stonden er wat mannen bij de auto maar die waren na een half uurtje weer weg.

Dag 25 – Grensovergang Marokko naar Mauritanië

Wekker om 7h30 en op naar de grens! Door dikke mist richting Mauritanië. We hebben de auto volgetankt maar kwamen cash te kort, op weg om te pinnen en weer te tanken nog een laatste Marokkaanse een boete gepakt (weer 15 euro). Bij volgend tankstation gevraagd of we konden pinnen of in euro konden betalen, dat kon helaas niet. Toen vroegen we of we onze alcohol voor de grens konden achterlaten, gezien dit niet mee de grens over mag.

Achmed, de pompbediende, bood ons vervolgens aan om wel te tanken. Na 10x zeggen dat we niet konden betalen bleef hij zeggen dat het mocht en het voor zijn rekening zou komen. We gaven aan 20 liter nodig te hebben en toen er maar 14 in paste bood hij zijn excuses aan dat hij niet meer kon geven, zo vriendelijk!! De alcohol wilde hij overigens niet dus gaven we mandarijnen en een fles cola. Dit nam hij aan maar toen kregen wij weer twee gratis koffie aangeboden (die we wederom niet mochten weigeren). We hebben de alcohol (die hij echt niet wilde) en ons nummer achter gelaten en hij wilde graag dat we na onze reis over een jaar terug zouden komen. Enkele dagen later kregen we een foto van de fles wijn en biertjes met het berichtje dat hij het bewaart voor als wanneer we terugkomen.

Bij de grens kwamen we als 9e auto in de rij aan om 12h30. Na 4 auto’s ging helaas de beruchte pauze in… We hebben 3h gewacht voor de poort voordat we überhaupt het grens proces mochten beginnen om half 4. Door alle horrorverhalen waren we bang dat we misschien niet vandaag nog de grens over zouden gaan.

Net voor we de grens over mochten kwam er een grote groep van voornamelijk Belgische crossmotorrijders die de Dakar rally reden. Zij mochten nog snel voor. Dat was uiteindelijk ons voordeel want wij stonden in de rij achter de vrachtwagens én achter hun trailer met reservemotoren. Irene kon dus stap voor stap achter de Belgen aan die een tourguide hadden. Eerst paspoorten stempelen, controle, auto door de scanner, toen weer controle, toen van een controle weer terug naar de grote auto Doorzoek controle waar we enorm gematst werden want we mochten (dankzij de tourguide van de Belgen) meteen naar het stempeltjes kantoor (waar we voor mochten schuiven en ik met de Belgen mee werd geloodst).

Toen nog snel NOG een controle en stempel en toen was het bye bye Marokko. Wel echt een hoop vriendelijke mensen en geen vervelende ervaring.

Door het niemandsland tussen Marokko en Mauritanië over een VERSCHRIKKELIJKE weg, wederom blij met onze goed uitgeruste auto. Aan de Mauritanië kant veel onduidelijk. We kwamen tegelijk met de motoren door de poort en moesten uitleggen dat we niet samen waren. Van 1 gek kantoortje ergens in een gebouw na een ondervraging (vol grapjes en heel vriendelijk!!) naar het volgende kantoortje. Toen met de auto 100m verder en hier begon de chaos. Eerst de autopapieren controleren en  de auto invoeren, weer alle documenten gegeven en weer veel gelachen. Na de auto invoer papieren naar de politie buiten, controle toen naar de politie in een kantoortje in een gebouw voor een papiertje, waar we weer met iedereen moesten lachen over kinderen krijgen. Naar het hokje voor je visum, foto’s, vingerafdrukken en betalen (een visum is 55 euro) en toen weer terug naar de politie die de uiteindelijke stempel geven en nog een kopie maken. En klaar!! Alleen nog even snel verzekering voor 10 dagen wat vrij makkelijk ging en om 18h hadden we alle hokjes gehad en konden we door! Viel alles mee en vooral de vriendelijkheid en grapjes aan de Mauritaanse kant waren erg leuk.

We zijn naar Villa Marguela gereden, een gek camping gasthuis gebouw aan de lagune van Nouadhibou met VEEL honden (en puppies). Dit wordt gerund door een vriendelijk echtpaar waarvan de man uit Nederland komt. Lekker pasta gegeten in de auto, Paradise Hotel aangezet en vroeg op bed.

Dag 26 – Nouadhibou & IJzerertstrein

Inkopen in Nouadhibou, de tweede stad in Mauritanië vol oude afgeragde Mercedes, snel pinnen, tanken, supermarkt, weer pinnen. Nog even gekletst met de verzekeringsman die we toevallig tegenkwamen. Het is hier aanzienlijk duurder dan in Marokko helaas.

We zijn hierna richting Cliff en Mon gereden via een off-road route van 2 dagen, nog even verdwalen in een dorpje voor de route en toen via het spoor van de ijzerertstrein (en de grens) naar het oosten. Wat een wind en wat een hitte!! Tegen zonsondergang een plekje achter een duin naast het spoor gevonden om te slapen.

Cliff & Mon zijn een Brit en Braziliaanse die in hun Defender dezelfde route gaan rijden als ons, helemaal naar Zuid-Afrika. Dus wellicht komen ze nog vaker voor in ons verhaal!

Dag 27 – Ben Amera & Ben Eicha

Gewerkt door de bulderende ijzerertstrein zijn we opgestaan en doorgereden naar Ben Amera, een hoge monoliet. Dit is een soort op zichzelf staande berg in een verder vrijwel vlakke omgeving. Beste omschrijving: een grote pukkel mooi rond aan de bovenkant. Hier hebben we een plekje uit de wind proberen te vinden om te lunchen (dat is niet gelukt). We hebben in de brandende hitte shakshuka gemaakt met 20% zand. Schuurt lekker in de maag!

Hierna 2 opties: relatief makkelijke route naar Cliff & Mon of door hoge duinen. Conclusie: door de duinen, diep vast komen te zitten, zandplaten pakken, auto loskrijgen en vervolgens de makkelijkere route nemen.

Bij Cliff & Mon aangekomen die door de windhozen hun luifel zijn verloren. Het was ontzettend gezellig en ’s avonds lang zitten kletsen naast Ben Eicha.

Dag 28 – Choum tunnel & Atar

Om 5h werden we wakker geblazen door windhozen en zagen we dat de Defender was ingeklapt tegen de wind. Na even te controleren buiten hadden wij vertrouwen dat het goed zou gaan met de daktent en konden we nog even slapen.

Bij Ben Eicha is kunst van de vorige eeuw te vinden, gravures in de stenen die daar liggen. Deze zijn we gaan zoeken waarna we met twee auto’s verder op avontuur zijn gegaan richting Choum.
Na een lange route over duinen waarbij we meermaals de route kwijt waren door een nieuwe zandduin, kwamen we aan op asfalt. WOW. Best lekker na zo lang. We reden naar de Tunnel van Choum. Een oude tunnel uit 1962 die niet meer gebruikt wordt (deze was oorspronkelijk voor de ijzerertstrein maar werd vernield door Polisario in de strijd om de Westelijke Sahara. Dit heeft wel gewerkt want Mauritanië heeft toen dit gebied teruggegeven en nu loopt een deel van de spoorlijn vreedzaam door Polisario-gebied.

Na de tunnel hebben we afscheid genomen van Cliff en Mon en zijn wij naar Atar gereden. Hier hebben we getankt, heel blij om weer benzine gevonden te hebben. Hiervan is namelijk een tekort in Mauritanië. We sliepen op de parkeerplaats bij een gasthuis en aten ’s avonds kamelen couscous.

Dag 29 – Nouakchott

’S ochtends op pad naar Nouakchott, we hebben deze dag misschien wel 20 politiestops gehad en zijn uiteindelijk even bij de Oase van Terjit gestopt en daarna bij de kamelenmarkt. Erg indrukwekkend op al die duizenden kamelen bij elkaar te zien. En DUUR zijn ze!

We zijn daarna de stad ingereden en hebben bij een hotel geslapen na een heerlijke etentje bij Fayrouz.