Dag 31 Zebrabar – Saint-Louis

Zwemmen in de Atlantische Oceaan was ons toch een beetje te koud maar we hebben een heerlijke chille dag gehad bij de Zebrabar. Enige probleem: onze tafel aan de zijkant is afgebroken. Oops!
’s middags zijn we vertrokken van de Saint-Louis naar het Noorden van Senegal, richting Podor. We hebben hier bij een prachtig oud (maar helaas erg vervallen) koloniaal hotel aangeklopt of we op de parkeerplaats mochten slapen. Dit was uiteraard geen probleem en gratis. We hebben hier ’s avonds nog lekker verse vis uit de Senegal rivier gegeten.

Dag 32 Podor – Dagana

Tijd voor Tarwe! In het Noorden van Senegal rond Podor waren we uitgenodigd door EUCord om hun tarweproject te bezoeken. Dit was zo ontzettend leerzaam en een prachtig voorbeeld van succesvolle ontwikkelingssamenwerking gericht op zelfredzaamheid. Het is belangrijk om te zorgen dat er na de investering vanuit Nederland (in dit geval Achmea Foundation) de werkzaamheden op eigen kracht verder gaan, wat hier zeker het geval is. Meer lezen over dit geweldige project? Lees deze blog.

Na een dag op de tarwevelden hebben we de vrouwelijke boeren een lift naar huis gegeven en zijn we zelf terug naar de Zebrabar gereden.

Dag 33 Zebrabar

Deze dag hebben we de tijd genomen bij de Zebrabar om van alles en nog wat te doen. Blogs schrijven, administratie bijwerken, belangrijke mails beantwoorden en de auto proberen te maken. De zijtafel was namelijk nog altijd afgebroken. Helaas is dit maken hier niet gelukt. Wat een hemels plekje is dit om even op adem te komen.

Dag 34 Dakar

Tijd om naar Dakar te gaan. Met de auto rechtstreeks naar de Douane in de haven om onze CdP te laten stempelen, we kwamen om 14h30 aan maar ze hadden pauze…. Tot 15h30. Gelukkig zat aan de overkant een Toyota garage waar gelijk een beurt konden laten doen. Altijd fijn om bij een officiële Toyota garage te komen. Na de beurt gelijk een onze stempel gehaald en z.s.m. de stad uit gegaan, richting Hermina in Malika, een voorstad van Dakar.

Dag 35 Hermina & Malika Monkeys

Hermina is een Nederlandse zendeling die al sinds de jaren 70 in Senegal zit. Ze heeft nu een prachtig terrein met een zwembad en een plekje voor onze auto. Op het terrein van Hermina is o.a. een garage, een werkplaats, een souvenirwinkeltje en nog veel meer. Hermina biedt lokale bevolking hier een plek om ambachten te leren en uit te voeren.
We mochten hier mee eten met ontbijt, lunch (met iedereen samen) en avondeten. Wel even wennen: voor elke maaltijd wordt er gebeden. Wat ze doet voor de community hier is echter waanzinnig.

Hermina woont hier samen met Alfred en nog wat jongens, zij hebben ons geholpen met verschillende dingen aan de auto te maken zoals de zijtafel en een muggennet voor achterin. En natuurlijk de superlieve Belgische herders/Mechelaars Saar, Kokkie en Tito en in het andere huis Matu.

Dag 36 Malika Surfschool en Pape Diouf

Deze dag in de ochtend vroeg begonnen met wat klusjes voordat we in de middag met de taxi naar de Malika Surfschool zijn gegaan. Hier hebben we Pape Diouf ontmoet, hij is de eerste Senegalees die surfboards maakt in Senegal. Het surfen is Senegal is een groeiende sport en ook eentje die toeristen aantrekt. Pape maakt al jaren surfboards maar heeft sinds zijn deelname aan Orange Corners zijn bedrijf kunnen laten groeien. Wil je hier meer over lezen? Ga dan verder in de blog BDB Bezoekt Senegal ……

Na de surfschool mochten we weer bij Hermina aansluiten voor het avondeten met een glaasje wijn. Gezellig als elke avond en erna vroeg naar bed.

Dag 37 Île de Gorée en Dakar

In de ochtend zijn we vroeg vertrokken om de boot naar Île de Gorée te nemen. Aankomend in de vertrekhal schrokken we van het aantal toeristen, dit hadden we eigenlijk sinds Marrakech niet meer in deze hoeveelheid gezien. Na een kort boottochtje kwamen we aan op een prachtig klein eiland met een heftige geschiedenis. Het eiland staat bekend om hun Maison des Esclaves – het slavenhuis. Hier werden duizenden slaven vanuit West Afrika verscheept naar de nieuwe wereld; Amerika, merendeel van de slaven gingen vanuit hier naar Brazilië. Een bijzondere plek waar deze pijnlijke geschiedenis nog sterk voelbaar is.

Na dit bezoek hebben we samen met Remon en Nadine, twee Duitse overlanders, een rondje over het eiland gelopen. Het grootste avontuur: de boot terug. We kwamen netjes op tijd aan maar de pier stond overvol met mensen om 14h30. Dit ging niet passen. De boot die aankwam zat vrijwel meteen vol en er stond nog zeker een hele boot te wachten. We besloten in de rij te blijven staan tot de volgende boot om 16h30. Na een vertraging kwam deze boot aan en gelukkig paste wij erop, maar anderen niet! Dit zorgde voor chaos waarbij meerdere mensen de boot bestormden en erop sprongen.

De politie werd gebeld en kwam na een uur kijken wat er was gebeurd. Veel konden ze helaas niet doen. Na nog 2 uur onderhandelen is er 1 persoon van de boot afgegaan. In de tussentijd waren er zo’n 50 personen bij gekomen. Nadat deze persoon van de boot ging zijn we overbeladen vertrokken naar Dakar en veilig aangekomen. Jasper en ik zijn naar een hotel in de stad gegaan waar we sushi hebben besteld en op de rooftopbar hebben opgegeten.

Dag 38 Ambassade en Boulangerie Jaune

Tijd voor weer een bezoek! In de ochtend waren we welkom bij de ambassade waar we Carmen Hagenaars, Rogier Hekking en Suleyman Tosun hebben gesproken over het werk dat de ambassade hier doet. Senegal is een mooi voorbeeld waar we van ontwikkelingssamenwerking naar handel bewegen. Veel Nederlandse bedrijven zijn hier gevestigd en projecten in bijvoorbeeld de agrisector zijn uitgegroeid tot handelspartners van Nederland.

Na de ambassade gingen we naar Boulangerie Jaune, de bakker waarmee wordt samengewerkt in het Tarweproject van EUCord, lees meer over het werk van de ambassade en over het bezoek aan deze indrukwekkende bakker (die veel meer is dan dat) in deze blog.

Aan het eind van de dag hebben we samen met Marion Hurkxen een biertje gedronken op het strand van Dakar. Marion werkt bij de VN in Dakar met een regionale focus. Dankzij Marion hebben wij een beter beeld gekregen van de mooie stad Dakar en van het werk van de VN.

Na een pizzaatje zijn we terug naar het hotel gegaan.

Dag 39 Afrika correspondent en de Residentie van de Ambassadeur

Sjeesend door de stad opzoek naar een drone, en met geluk nog onder een boete uitgekomen. Omdat een drone verboden is in Marokko besloten wij er eentje te kopen in Senegal, en dat is gelukt!

Na deze missie hadden we afgesproken met Joost Barstmeijer, Joost is Afrika correspondent voor de Volkskrant en is gevestigd in Dakar. Hij zit door zijn beroep boven op de actualiteiten in Afrika en het was voor ons dus erg interessant om met hem in gesprek te gaan.

We hebben een mooie discussie gevoerd over de rol van de media in het negatieve beeld dat er over Afrika bestaat. Wanneer je echter dieper graaft zie je dat Joost en collega’s ook vaak artikelen schrijven over mooie en innovatieve kanten van Afrika, maar het is toch het publiek dat kiest. Zo is zijn recente stuk over zijn bezoek aan Oost-Congo ontzettend veel gelezen maar worden artikelen over het dagelijkse leven in Afrika vaker overgeslagen.

Na dit gesprek zijn wij vooral erg benieuwd naar de ontwikkelingen in DRC (Congo-Kinshasa), gaat het nog wel lukken om dit land te doorkruisen? Spoiler: het visum voor dit land is inmiddels binnen, dat is in ieder geval stap 1!

In de avond waren we uitgenodigd op de residentie van de ambassadeur of eigenlijk: bij Carmen thuis voor een hapje eten. Na een heerlijk potje uno (Jaspers eerste keer en meteen gewonnen) zijn we naar Hermina gereden voor de nacht.

Dag 40 Thiès

In de ochtend hebben we de auto gewassen en daarna zijn we naar Thies vertrokken. Hier hebben we Frederique Sheridan ontmoet. Frederique is een Nederlandse vrouw die inmiddels al een aantal jaar in Senegal woont en zakendoet. Ze heeft 2 bedrijven namelijk SheTOSS en Vitalite. Eentje met biovergisters en eentje in de zonnepanelen, beide gericht op het beschikbaar maken van duurzame energie voor de kleine huishoudens in Senegal. Ontzettend gaaf! Lees hier meer over de bezoeken in Senegal.

We mochten vervolgens onze auto bij Frederique op het erf met citroenbomen zetten en in de avond mee-eten. Heerlijk!