1. Dag 91 Brakke dag in Abidjan – Tony’s Chocolonely!
2. Dag 92 De stad uit en storm aan de kust met onze Libanese vrienden
3. Dag 93 Eerste dagje Ghana!
4. Dag 94 Nzulezo village – het dorp op palen
5. Dag 95 Strand!
6. Dag 96, 97 en 98 we never want to leave…
7. Dag 99 De heetste nacht (op Yele, Sierra Leone na)
8. Dag 100 Elmina Castle en de eerste symptomen …

Dag 91 Brakke dag in Abidjan – Tony’s Chocolonely!

Niet handig, maar wel heel leuk: op deze brakke ochtend hebben we een bezoek aan Tony’s Open chain gepland. Dit is het lokale kantoor van Tony’s Chocolonely, zij zijn hier in Ivoorkust verantwoordelijk voor de samenwerking met de cacaoboeren. Wil je meer lezen over cacao in Afrika? Lees dan over DE WERELD VAN CACAO of lees binnenkort over ons bezoek aan Ghana.

Nu was het tijd om naar Ahmed’s garage te gaan, er moesten wat dingen aan de auto gebeuren. Deze garage, die half op de openbare weg hangt is een en al chaos. We konden hier gelukkig wel een gat in het dak boren (voor de starlink kabel), alles even smeren en checken, en op een ander plekje alle banden rouleren. Het was inmiddels bijna 16h en we vielen om van de honger, dus zijn we uit gemakzucht weer teruggegaan naar SAM’S om de hoek, voor een ENORME burger met kaas (heel veel kaas). Omdat het al laat was besloten we toch weer een hotel te boeken. We kwamen uit bij Roots, wat prima was maar de hele buurt had last van een internetstoring.

Na een rondje wandelen en onszelf volledig misselijk eten bij Sugardot gingen we naar bed.

Dag 92 De stad uit en storm aan de kust met onze Libanese vrienden

Voordat we een stad verlaten profiteren we altijd nog een laatste keer van alle voorzieningen, dat betekent dus inslaan! We struinen meerdere supermarkten af. Wat ook weer opvalt: In de Franstalige landen zijn Franse supermarkten zoals de Carrefour, Super U en Casino te vinden. In de Engelse landen vind je eerder een Shoprite. Zo werkt het kolonialisme nog altijd door in onze moderne wereld…

Nog even langs de Decathlon (ook Frans) en we vertrekken naar het strand bij Grand Bassam. Ahmed heeft een strandhuis een stuk verderop waar hij gratis overlanders verwelkomt. Wanneer we daar aankomen zijn er ook twee van zijn Libanese vrienden waar we een gezellige avond mee doorbrengen, schuilend voor de storm op de veranda.

Dag 93 Eerste dagje Ghana!

We vertrekken in de ochtend richting de grens met Ghana. We nemen de off-road route langs het strand en zien onderweg allerlei dorpjes afgewisseld met bizarre luxe resorts, een erg apart contrast. Omdat het best opschiet besluiten we de grens over te steken, lees meer over deze grensovergang op GRENS: IVOORKUST – GHANA.

Omdat we het altijd heerlijk vinden om bij de zee te staan rijden we zo snel mogelijk weer naar de kust (al is het met een omweg). Hier vinden we Paul’s Place Organic beach.

Leuk om te vertellen: bijna alles in Afrika heet ecolodge, eco tourisme, organic of wat dan ook omdat ze weten dat “witte mensen” dit belangrijk vinden. Wat er vervolgens ecologisch aan is blijft moeilijk te zeggen… Maar je kan wel beargumenteren dat het waarschijnlijk duurzamer is dan een gemiddeld hotel in Nederland – ze maken hier standaard gebruik van lokale materialen en hergebruiken zoveel ze kunnen.

Nog leuker: we komen hier Paula & Jeremy weer tegen! Dit Britse koppel met hun Belgische auto hebben we eerder in Sierra Leone ontmoet en even kort op de berg in Liberia. Deze prachtige plek aan de zee heeft ook nog eens een heerlijk restaurant (wanneer de stroom het doet) en je kan goed zwemmen (wat niet overal zo makkelijk is met een sterke oceaan). We besluiten hier 2 nachten te blijven.

In de avond drinken we een biertje met Paula & Jeremy, maar op het terrein staat ook iemand anders. Paul & zijn neefje Matthew in een oude, lekkende Mercedes camper. Hij vertelt ons over Nzulezo, het dorpje op palen in de omgeving, en nodigt ons uit om hier de volgende dag heen te gaan.

Dag 94 Nzulezo village – het dorp op palen

Na een heerlijke nacht aan de zee hebben we een rustige ochtend en maken we ons klaar voor een bezoek aan Nzulezo. De taxi die Paul wilde regelen kwam niet dus gingen we met z’n allen in de Mercedes van Paul naar het bezoekerscentrum. Hier kregen we een uitleg en een gids voordat we naar het dorp gingen.

Je moet eerst een paar kilometer lopen door een droog moeras, wat niet overal even droog was. Daarna stap je op een bootje, dat het eerste stuk met de hand vooruitgeduwd moet worden. Je komt vervolgens op een prachtig open meer waar de motor aan kan om naar het verstopte dorp te gaan. En WOW wat een indrukwekkend dorp, Nzulezo bestaat al meer dan 500 jaar, vissen is hun belangrijkste inkomstenbron maar daar is in de recente jaren toerisme bijgekomen.

Alles staat op palen, ze hebben meerdere barretjes, een restaurant, een guesthouse, buurthuis, 3(!!) kerken en een school. Er zijn door West-Afrika meerdere van deze dorpen, ook in Benin is een bekend dorp genaamd Ganvi.

Nadat we terugkwamen bij Paul’s place zijn we de zee ingedoken en hebben we een ontspannen middag aan het strand gehad, er stond nu weer een andere overlanderauto. Deze twee Duitsers, Jutta & Thilo, kenden we nog van de zebrabar in Senegal. Lieve mensen met heel beperkt Engels en geen Frans helaas.

Dag 95 Strand!

Deze dag was het tijd om even NIKS te doen, gewoon te ontspannen aan het strand. Het idee was om deze dag te vertrekken maar daar hadden we niet zo’n zin in, we besloten nog een dag te blijven.

We wilden die avond gezellig met Paula en Jeremy eten maar uiteindelijk kwamen er andere gasten tevoorschijn: Rocket on tour, Tanja & Erik zijn twee Duitsers en ook onderweg naar Zuid-Afrika. We drinken die avond een biertje met zijn allen tot het begint te stormen. Jasper en ik duiken snel in de auto waar we ons opgewarmde restje van de dag ervoor eten.

Dag 96, 97 en 98 we never want to leave…

Terwijl een voor een andere auto’s vertrekken: Paula & Jeremy als eerst, de volgende dag Tanja & Erik, kunnen wij nog niet afscheid nemen van deze plek. We beseffen ons dat we nog nergens meer dan 2 nachten zijn geweest en besluiten te blijven tot we weer een beetje tot rust zijn. De laatste avond hebben we het hele terrein voor onszelf. We eten ’s avonds fufu met kip bij het restaurant. Leuk om te proberen, niet voor altijd voor ons!

Tussendoor raak ik (Irene) ook nog mijn ring kwijt, we hebben het hele strand doorzocht maar helaas… Gelukkig bleek ik hem in bed kwijt te zijn geraakt – we hebben hem dus weer gevonden!

Ook nog een leuke ervaring op het strand: ik mocht voor het eerst ooit aan Jaspers haar zitten! We konden van Paula & Jeremy een tondeuse lenen en hebben heel Jaspers haar gemillimeterd. Ik was fan, Jasper wat minder.

Dag 99 De heetste nacht (op Yele, Sierra Leone na)

Na 7 dagen is het dan toch echt tijd om te vertrekken, we rijden naar Busua. Een dorpje dat ons door iedereen wordt aangeraden. We komen er aan voor de lunch en wandelen over het strand. Inderdaad een prachtige baai, zoals je ze zelden ziet maar het is ook enorm toeristisch. We hebben gemerkt dat we daar wat minder goed tegen kunnen en besluiten voor de nacht toch verder te trekken. Dichter naar Cape Coast toe.

We komen uit bij een resort van een Nederlandse eigenaar (die nergens te bekennen is), maar het is wel erg netjes. Helaas kunnen we niet aan de zee staan maar wel tussen de bungalows op het gras. We besluiten hier lekker in het restaurant te eten.

’S Avonds ontmoeten we nog een bijzonder Nederlands gezelschap, een moeder met haar broer en haar twee kinderen (rond de 20^e). We kletsen wat en krijgen een biertje aangeboden. En toen was het tijd voor de nacht…

Dit gaat in de boeken als de heetste, klamste, verschrikkelijkste nacht in de tent. Er staat geen zuchtje wind en de luchtvochtigheid is drukkend. We liggen te zweten alsof we koorts hebben en slapen amper een paar uurtjes.

Dag 100 Elmina Castle en de eerste symptomen …

Omdat slapen niet echt werkt staan we rond half 6 op en duiken de zee in, na een heerlijke luxe douche in het toiletgebouw rijden we naar Elmina Castle. Dit fort is een oud slavenfort waar vooral de Nederlander lang hebben huisgehouden.

De geschiedenis van Elmina Castle grijpt ons aan. Het is heftiger dan de geschiedenis van het slavenhuis in Dakar, de enorme systematiek achter de mensenhandel is hier voelbaar. Verspreid door het fort vinden we kransen en boeketten. Deze zijn van beide kampen … er liggen bloemen van Nederlanders en Portugezen die excuses maken voor het gruwelijke verleden van hun landen. Daarnaast liggen er kransen van Afro-Amerikanen die hier rouwen om hun mogelijke voorouders. Herkomst van slaven is vaak doelbewust uitgewist in de geschiedenis. Hierdoor weten de meeste Afro-Amerikanen niet wat hun afkomst is. Omdat veruit de meeste slaven uit deze regio kwamen (Ghana/Benin) komen ze vaak hier op goed geluk om meer te leren over hun geschiedenis.

Een andere pijnlijke waarheid openbaart zich hier aan ons. Onze vriendelijke gids uit Ghana, die overigens ook nog kunstenaar is, vertelt ons zijn ervaringen als gids. Veel mensen raken geëmotioneerd op deze plek, wat ontzettend logisch is als je je verdiept in deze gruwelijke geschiedenis. Ook zijn er veel Amerikanen die zich verbonden voelen met deze plek, maar wat moeilijk te verkroppen is voor de lokale Ghanese bevolking is het privilege van deze toeristen. De rijke zwarte Amerikanen die hier op bezoek kunnen komen hebben het een stuk beter dan het overgrote deel Afrikanen dat op dit continent woont. De verbondenheid die Afro-Amerikanen zoeken wordt vaak niet beantwoord door de lokale bevolking hier. In de hogere kringen, waar Engels de voertaal is in gesprekken, daar lukt het wel maar verdere overeenkomsten tussen de rijke toeristen en arme bevolking die hun lokale taal spreken is er niet, op de huidskleur na. Er heerst hier juist een jaloezie voor de Afro-Amerikanen die in het beloofde land opgroeien.

Deze gedachtes en de impact van de slavenhandel op onze huidige maatschappij blijven nog weken in onze hoofden rondtollen. Het is namelijk ook niet los te zien van onze reis, van ons privilege om met een Europees paspoort door Afrika te trekken. Wil ik daarom dat ontwikkelingssamenwerking werkt? Wil ik een schuldgevoel van generaties terug afkopen?

Net als we Elmina willen verlaten komen we Paula & Jeremy tegen waarmee we afspreken voor lunch voordat we (dachten we) definitief afscheid nemen. Irene wordt nog even geïnterviewd voor YouTube waar ze vervolgens gelukkig geen gekke dingen zegt over Burkina Faso en Ibrahim Traoré, de nieuwe held van Afrika.

Je kan deze video hier kijken.

We rijden voor de nacht naar een vervallen hotel uit de jaren 70 want nog gerund wordt maar vrijwel verlaten is. Als we de auto willen parkeren vinden we daar Erik & Tanja, gezellig! Maar helaas voel ik (Irene) me niet zo lekker. Ik heb koorts een doe een dutje. Voor de 2 minuten stilte kom ik uit bed (het is 4 mei), ik denk deze keer ook aan andere slachtoffers van geweld in onze Nederlandse geschiedenis.

’S Avonds maakt Jasper nog een soepje voor me waarna ik een helse koortsachtige nacht heb. In de ochtend voel ik me echter weer helemaal beter!