Dag 127 t/m 137

Dag 127 De grens

Tijd voor Nigeria! We ontmoeten Cliff & Mon bij de supermarkt Super U in Cotonou vanuit waar we naar de grens rijden. Kleine opfrisser: Clifford & Monica zijn een Brit en Braziliaan met een Defender. Ze reizen dezelfde route als wij en we hebben ze voor het eerst in Mauritanië in de woestijn ontmoet. We zijn in contact gebleven met ze en hebben besloten om samen Nigeria te doorkruizen, wat toch iets veiliger is dan alleen: vooral wanneer je vast komt te zitten.

We rijden deze dag de stad uit en gaan via Porto Novo naar de grens met Nigeria, deze grens is normaliter een stukje rustiger dan de grote grensovergang in het zuiden. De grens duurt langer dan we gewend zijn, en met zijn vieren een grens over is toch even wennen. Iedereen heeft een namelijk andere manier hoe je een grens en politiecontroles benaderd. Met zijn tweeën hadden we al een draai gevonden, maar nu gaat dat even anders.

Lees hier meer over de grensovergang: GRENS: BENIN – NIGERIA.

Eenmaal in Nigeria splitsen we op de weg naar Lagos, zoals we van tevoren hebben afgesproken. Jasper & ik willen namelijk HEEL graag naar Lagos, en Cliff & Mon HEEL graag niet. We zullen elkaar over 2 dagen weer op te zoeken net iets ten oosten van Lagos.

Lagos binnen rijden valt ons alles mee, het is zaterdag dus weekend. Maar behalve wat korte opstoppingen omdat de taxibusjes op de weg zelf stoppen (en niet naar de kant gaan), gaat het vrij vlot. We hebben deze middag een bezoek aan Orange Corners en een OC-ondernemer Zayith.

Vervolgens rijden we naar het hotel op Victoria Island, we hebben geluk want we blijken 200m van de craft beer brouwerij Bature te zitten! Bij het hotel parkeren we de auto achter de poort en de receptioniste Amy helpt ons op weg. 20 minuten later staat Thessa Baggu klaar in de lobby om ons mee te nemen in het nachtleven van Lagos.

Wie is Thessa? Een Nederlandse ondernemer die al 18 jaar in Nigeria zakendoet en die met liefde haar mooie woonplaats aan ons wil laten zien. We beginnen bij het Lagos Drinks Fest, een enorm promotiefeest van allerlei (alcoholische) dranken, via Thessa krijgen wij een entreebandje en vervolgens is het letterlijk een groot gratis(!) drankfestijn, cocktails, tequila shotjes, alles wat we willen.

Even wennen: de muziek in Nigeria staat overal op maximaal volume, het standje dat de boxen net aankunnen. Niet alleen bij feestjes maar ook in hotels, restaurants, kerken, alles!

Na wat indrinken vertrekken we naar Bature, Thessa trakteert ons op twee heerlijke burgers en een bierproeverij. Wat een geweldige plek! We hadden van tevoren nooit gedacht een plek als Bature in Lagos te vinden, met een groot terras, lekkere livemuziek en heerlijke speciaal biertjes. Wanneer het een beetje op zijn einde loopt gaat Thessa naar huis en besluiten wij de stad in te trekken, we gaan naar Shades. Een bar die ons werd aanbevolen. Vodka Red Bull kost niks en ze draaien leuke muziek, maar we krijgen (beide) overmatig aandacht van de prostituees. Alsnog gezellig! Na een goede nacht dansen en drinken trekken we terug naar het hotel om 4h in de nacht.

We zijn hier ook nog vrienden geworden met onze lieve receptioniste Amy. Ze helpt ons overal mee!

Dag 128 Brakke dag in miljoenenstad Lagos

BRAK zitten we aan het hotel ontbijt, wat inclusief was maar in Afrika betekent dat vaak iets anders (namelijk maar 1 ontbijt bij een tweepersoonskamer). We rijden naar Thessa’s huis, krijgen wat water voor de brakheid en vertrekken naar de jachthaven: we gaan per speedboot Lagos ontdekken!

Na de heerlijke bootreis met prachtige uitzichten, een strandje, villa’s kijken en de skyline van Lagos bewonderen gaan we nog langs het Yoruba museum. Echt een aanrader in Lagos als je meer wilt leren over deze prachtige cultuur. Na een lunch bij wederom een gezellig terrasje is het tijd om afscheid te nemen, wij verlaten de stad om morgen weer bij Cliff & Mon aan te sluiten. We hebben echt een geweldige tijd gehad met Thessa en ze had gelijk: Lagos is cool.

Voor de avond belanden we bij een hotel waar niemand verblijft ergens achter in een dorp aan een zandpad, maar wat een heerlijke oase! We mogen zelfs ons eigen eten op de Coleman maken in de binnentuin en krijgen een heel appartement ter beschikking voor omgerekend 25 euro. Echt een heerlijk plekje (met airco!) gevonden dankzij Jasper & Ioverlander!

Dag 129 Kip eten en motorrijden in Idanre

Op naar Idanre waar we Cliff & Mon bij het hotel Goshen ontmoeten. Geen geweldig gastvrij hotel en de kamers zijn een beetje vies (vooral de dekens) maar de auto’s staan veilig. De muziek staat weer op standje 100.

We lopen met zijn vieren het stadje in opzoek naar eten maar na rondvragen is er maar 1 optie: Chicken Republic en daarvoor moeten we met een moto taxi. Jaspers eerste keer met een mototaxi, met zijn tweetjes achterop. Lekker avontuurlijk!

Chicken Republic is een soort Nigeriaanse KFC, maar dan smaakt het een stuk minder. Omdat wij een van de weinige witte mensen zijn die hier komen, staat er opeens een hele ploeg om ons heen: mogen ze ons filmen en interviewen dat we hier zijn. Cliff & Jasper geven een beleefd interview, maar wanneer ze het mij vragen zeg ik eerlijk: Ik zal niet positief zijn over het eten dus misschien beter van niet? Daar waren ze het mee eens. We pakken de mototaxi terug, dit keer in het donker, wat het een stuk spannender maakt omdat je de gaten in de weg niet meer kan zien, straatverlichting bestaat niet en de dieren en voetgangers zijn ook niet verlicht…. Erg avontuurlijk…

Dag 130 Kleine hike en verdwalen in de jungle

Het ontbijt bij Goshen, wederom 1 ontbijt per 2 personen, is een extreem pittige spaghetti met ei – Jasper vraagt nog om een koffie waarna de bediening (2 vrouwen) weglopen en nooit meer terugkomen.

We zijn in Idanre voor een hike in de heuvels/bergen. Zonder veel verwachtingen gaan we op pad, Cliff & Mon hadden deze plek uitgezocht. Maar wat een prachtige hike!! De bergen rond Idanre bestaan deels uit enorme rotsblokken, een soort monolieten. Wanneer je boven op de berg bent kijk je uit over de langgerekte stad tussen de bergen, het is echt ontzettend mooi en een uniek landschap. Na een ananasje (gekregen in Benin van Vitafruits) gaan we rijden.

Jasper en ik rijden voorop en met Google Maps het regenwoud in. De weg is slecht maar gelukkig maar 4h rijden. Tot we er na 3h achter komen dat de weg doodloopt in een dorpje…. Er is helemaal geen weg het laatste uur. De mensen in het dorp proberen ons nog te helpen maar de opties zijn of te voet of motor vooruit, of omkeren met de auto.  Dat betekent: weer 3h dezelfde slechte weg terug! Naja deel van het avontuur. 6h later passeren we Idanre weer en nog 2h langer rijden komen we uit bij een random, ENORM, hotel waar we sowieso de enige gasten zijn. De auto staat veilig achter de poort en de kamers zijn prima met een werkende airco en een soort van warme douche.

We gaan naar het restaurant onder de overkapping bij het zwembad. Wederom de muziek weer op volume 100 (we vragen 1 keer of het zachter mag, wat ze doen, maar 20 minuten later is het weer op het oude volume). We bestellen eten, het duurde vervolgens ongeveer 3h voordat dit kwam. Gerecht voor gerecht, met minstens 10 minuten ertussen. PITTIG, maar wel lekkere jollof en fried rice met kip en ei.

Jasper maakt nog vrienden met de bewaker Sam, die sindsdien de hele reis ‘Mister Jasper’ belt en appt.

Dag 131 Pech met de Defender tussen de bosolifanten

We gaan op weg naar Okumo National Park, een park waar bosolifanten en heel veel apen te vinden zijn. Onderweg eet Irene een puff puff, maar dit bleek een egg roll te zijn. Een puff puff gevuld met een gekookt ei, geweldig! De regen onderweg zorgt wel voor wat opstoppingen.

Het NP blijkt niet geweldig, je moet voor alles apart betalen: telefoon, camera, guide, kamperen, alles. We besluiten de volgende ochtend een wandeling te maken met een gids om de olifanten te zoeken: dit moet je van tevoren boeken.

De slaapplek blijkt midden tussen de studenten en bouwvakkers te zijn, ontzettend druk, met geen geweldige douche en wc. We hebben hier precies 0 privacy en staan midden op het pad tussen de gebouwen. We twijfelen om te vertrekken maar het is al laat … make the best of it!

Maar een ander probleempje…. De Defender van Cliff & Mon had de dag ervoor veel ijzer in de olie van hun differentieel. We besluiten het ’s ochtends schoon te maken en aan het einde van de dag te kijken hoeveel ijzer er in 1 dag bij komt in de olie. Conclusie: HEEL, HEEL veel. Het wordt donker dus we stellen het probleem tot morgen uit..

Dag 132 Defender uit elkaar halen

Al vanaf het eerste daglicht liggen Jasper en Cliff onder de Defender. Het ziet er niet goed uit dus uiteindelijk ga ik alleen (Irene) mee met de gids om bosolifanten te zoeken. Na 16 km lopen horen & ruiken we ze en we vinden verse voetsporen. Maar helaas zien we niks. Ondertussen in het kamp wordt de hele Defender uit elkaar gehaald, eindstand: Differentieel beschadig. Dus de aandrijfas wordt door Jasper met hulp van Cliff gedemonteerd. Zo kan de Defender voorlopig verder rijden op 2 wielaandrijving. We vetrekken maar er klinkt een hoop kabel.. de remtrommel is losgetrild, daarna alles gelukkig alles oké.

We rijden door richting Enugu en slapen weer in een hotel onderweg. We krijgen kip, maar een dunnetje. Wat ze in het Franse Afrika ‘Poulet Bicyclette noemen’, magere kippies. Jasper maakt weer vrienden met de bewaker genaamd Sam.

Dag 133 een viskwekerij in Nigeria

We zijn nu een week in Nigeria en qua afstand iets over de helft. Deze dag hebben Jasper en ik een Buiten de Bubbel bezoek bij een Nigeriaanse Fish Farm met meervallen. Het is een grote viskwekerij met meer dan 100 verschillende waterpoeltjes. De boeren die hier vissen kweken betalen hiervoor een soort huur, ze kunnen dan zelf op de kwekerij komen werken of mensen hier laten werken. De vis wordt direct aan de vrouwen op de markt verkocht. Die markt bevind zich recht voor de kwekerij, slim!

Om deze kwekerij op te zetten is er via verschillende ontwikkelingsbudgetten geïnvesteerd, vanuit o.a. Nederland. Met deze budgetten kan er een start gemaakt worden hoe er zo efficiënt mogelijk gekweekt kan worden. Door de boeren vervolgens wel huur te laten betalen kan de viskwekerij vervolgens zelf verder groeien. Helaas hoopten ze nog wel op wat meer financiering, bijvoorbeeld vanuit ons: We hebben ze even duidelijk gemaakt dat wij daar helaas niet bij kunnen helpen.

Na het bezoek gaan we boodschappen toen en zien we per toeval Cliff & Mon bij de supermarkt geparkeerd staan. We maken nog bijna een ongeluk maar gelukkig ging het net goed. Na wat boodschappen vertrekken we met twee auto’s richting een klooster in de bergen. Onderweg zien we veel Volvo stationwagens waar ze een pick-up van gemaakt hebben, altijd bijzondere creaties hier op de wegen.

We landen bij een klooster waar Mon & ik en Jas & Cliff apart een sleutel krijgen van een kamer voor de douche en het toilet. We slapen heerlijk in de auto, het is op de heuvel een koele nacht. Wel altijd gek als een klooster door flink bewapende mannen wordt beveiligd.

Dag 134 Slapen bij het klooster en de heilige waterval

Dit klooster is een bekende overlander locatie omdat het bij een prachtige verstopte waterval in de buurt is. Je kan elke ochtend een begeleide wandeling naar deze waterval maken, het is een heilige waterval waar ook locals heen gaan om te zingen en heilig water te halen.

We moeten even wachten maar vervolgens vertrekken we met een kleine groep en twee bewapende mannen. Het is iets meer dan een uur lopen, waarvan een deel door het water, maar het resultaat is prachtig. Het is een waterval in een grot (die aan de bovenkant volledig open is). Een groot deel klim je ook door de waterstroom in de grot. Eenmaal aangekomen gaan de locals volledig onder de waterval staan en beginnen te zingen, door het hard stromende water en de grot klinken de stemmen magisch. Het is erg bijzonder om dit te mogen aanschouwen. Wanneer we teruglopen komen er nog tientallen mensen naar de waterval toe, erg fijn dat wij op tijd waren!

In de avond vinden we een hotel nog een stuk naar het oosten toe. Het is een mooi hotel maar de goedkoopste kamers zijn zogenaamd vol, we kunnen alleen de duurdere kamers kiezen (er stond slechts een auto op de parkeerplaats en er was verder niemand). Na wat onderhandelen krijgen we de een na goedkoopste kamer, het was wel een fijn hotel en wederom pittige rijst met kip gegeten. Een enorme storm barste los buiten en we speelde een onderzeeër spelletje met Cliff & Mon.

Dag 135 Cross River state en de Drill Ranch

Op naar Cross River state! We kijken al even uit naar ons bezoek aan de Drill Ranch. Nog een stevig off-road route om er te komen maar het is het waard! Wat een prachtige oase met overal aapjes, een toilet, een gedeelde overkapping en keuken en het allermooiste: een douche met vrij uitzicht over de jungle. De technische man hier is Pieter, hij is een Nederlander en zit al 11 jaar in Nigeria bij deze ranch.

We kamperen naast de opslag voor de bananen, wat goed beveiligd is maar nog altijd niet genoeg voor de drills die einde van de middag op boevenpad zijn. Een erg leuk schouwspel met aapjes recht voor onze auto.

In de avond eten we heerlijke gegrilde courgettes in de gemeenschappelijke keuken.

Dag 136 Verjaardag! en de drillen bezoeken.

Mon’s verjaardag! Wij hebben slingers en een hoedje meegenomen en hebben door een vriend een kadootje uit Nederlander laten meenemen. Dit zit al sinds Benin in onze tas: drie custom made Tony’s Chocolonely, Monica’s absolute lievelingschocolade. We hebben ook ingrediënten gekocht om een bananenbrood te bakken en hebben kaarsjes om het te vieren. Mon vond de verrassing heel erg leuk.

En als kadootje gingen we deze dag ook langs alle drillen en chimpansees. Abu de chimp was hilarisch, hij gooit met stenen om bananen te krijgen. Hij pakt een steen en dreigt te gooien, maar als hij een banaan krijgt legt hij de steen weer weg. Krijgt hij geen banaan? Dan gooit hij. Vooral Cliff was een favoriet doel.

We doen ook nog allemaal een was, maar dat is niet het beste idee in een regenwoud met weinig directe zon en hoge luchtvochtigheid….

Dag 137 Op naar Kameroen …

We vertrekken weer bij de drillen en gaan op weg naar de grens, we rijden over de Trans African highway naar Kameroen. In het begin komen we in de bossen allemaal illegale houtkap en zelfs een houtzagerij tegen, erg sneu om te zien en des te belangrijker dat er plekken als de drill ranch, Ape in Action & Tacugama blijven bestaan. 

Allemaal een beetje gespannen hoe de dag er morgen uit zal zien… Het Konvooi… Voordat we bij de grens aankomen moeten we al zo’n 5 keer uitstappen om onze gegevens in een groot boek te laten opschrijven. Een mooi gebruik in Afrika waarvan we nog steeds niet begrijpen hoe het werkt. En toen was het tijd voor de grens! Over deze grens en het avontuur met het konvooi lees je meer in deze blog: In de oksel van Afrika.

Die nacht sliepen we bij het politiestation net over de grens. Deze avond hebben we een enorme onweersstorm, onze eerste nacht in Kameroen beloofd niet veel goeds. Er lopen verder een stuk of honderd kippen, ganzen en eenden die ook graag in en op je auto klimmen. Er is achter het hoofdgebouw een klein wc-hok, maar het gat in de grond is ongeveer even groot als mijn vuist. Dat is dus een uitdaging. Weinig voorzieningen maar ook weinig mogelijkheden om in het wild je behoefte te doen. Dus je raadt het al…. De plek voor Irene om wat buikproblemen te krijgen de volgende ochtend.