Buiten de Bubbel

REISVERSLAG: KAMEROEN DEEL 2

Dag 161 t/m 174: Kameroen met de (schoon-)ouders

Dag 161 Hoog bezoek op komst!

We worden wakker bij de Duitse Seamans mission, Irene neemt vroeg in de ochtend een duik in het zwembad en na een douche vertrekken we naar een autogarage. Hier laten we de auto smeren en de differentieel olie achter vervangen. Na een goede wasbeurt rijden we naar Onomo. Het hotel waar we die avond met mijn ouders zullen slapen. Helaas hebben Michiel en Annemiek vertragen en komen ze niet om 18h maar om 20h aan. We halen ze op bij het vliegveld (wat ook nog even duurt) en rijden mee terug naar het hotel.

In de avond gaan we een hapje eten bij Le Boj waar ze livemuziek en preformances hebben. We krijgen van pappa en mamma allerlei leuke kadootjes en kaarten van onze vrienden en familie in Nederland.

Dag 162 Op naar Mt Kameroen

We vertrekken uit het hotel richting Buéa om Mt Kameroen te gaan beklimmen. Pap en mam springen in de taxi en wij stappen in onze eigen auto. Aangekomen bij ons appartement in Akhard House pakken we in voor onze wandeling de volgende ochtend. We ontmoeten Felix die ons wat uitleg geeft wat er gaat gebeuren. Irene en Michiel trekken de stad in op zoek naar eten en bestellen een aantal pizza’s, die ze later komen bezorgen bij het appartement.

Dag 163 De beklimming dag 1

We staan voor zonsopgang op en vertrekken met onze rugzakken in de taxi naar de voet van de berg. Het zonnetje breekt door het en lijkt een heerlijke dag te worden. Onder aan de berg ontmoeten we Felix en Henri, zij zullen ons de berg op helpen. Omdat we toch meer spullen mee hebben dan gedacht (Felix moet ook al het water en eten voor de komende 3 dagen meetillen), belt Felix een vriend.

De eerste dag moeten we 1900 hoogtemeter klimmen naar 2900m over een pad van 7km lang. Dit doen we in ongeveer 7h lopen. We hebben geluk en lopen het grootste deel van de route tussen de bomen zonder regen, maar wanneer we bij het grasland aankomen wordt het zwaar & stijl. De wolken trekken dicht en het begint te miezeren. Op 2250m stoppen we om te lunchen: Felix heeft stokbrood met sardientjes voor ons en water, fruit en andere snacks. Na een korte stop trekken we onze regenkleding aan het vervolgen we onze klim naar de hut waar we zullen overnachten genaamd ‘Hut 2’.

Hier aangekomen is het ijskoud maar gelukkig kunnen we een warme douche nemen en liggen er dikke dekens klaar. We proberen onze schoenen te drogen met kopjes hete thee en krijgen al avondeten heerlijke kip met friet.

Wil je wat meer foto’s van de beklimming zien? kijk dan bij Happy new month!* of op Instagram:

Dag 164 De beklimming dag 2

Wanneer we wakker worden is het al aan het regenen en ligt er een dik wolkenpakket om ons heen. We besluiten in overleg met Felix dat het niet veilig is om naar de top te gaan. Vandaag lopen we naar een hoogte van 3600m waarna we weer afdalen naar 2250m. Klinkt makkelijk maar het lopen door vulkanisch gesteente met graspolen is nog best lastig!
Halverwege de dag begint het verschrikkelijk te regenen en onweren, we zijn blij dat we niet naar de top zijn gegaan. Jasper zijn knie begint pijn te doen en dus besluiten we om te splitsen. Pappa en mamma gaan een route langs de verschillende kraters lopen en Jasper en ik nemen de kortste route naar de hut. We lopen deze dag 16 kilometer.

Aangekomen bij de hut klaart het weer op en kunnen we vanaf de berg Malabo zien liggen, de hoofdstad van Equatoriaal Guinee op het eiland net voor de kust van Kameroen. We spelen in de avond een potje kaarten en proberen onze schoenen en kleren zo droog mogelijk te krijgen voor de volgende dag.

Dag 165 De afdaling dag 3

Deze dag dalen we door graslanden met prachtige uitzichten en vervolgens dichtbegroeide jungle af naar de voet van de berg. Het is een enorm stijle en uitdagende afdaling en halverwege begint het opnieuw keihard te regenen. Het pad verandert in no time in een glijbaan en waterval in een. Jasper en Felix lopen ver voorop omdat Jasper dan het minst last heeft van zijn knie. Als vier verzopen katjes komen we weer aan in de bewoonde wereld. Iedereen heeft het zwaar maar de moed zit er nog goed in!

We nemen afscheid van Felix en Henri onder een afdakje en springen in een taxi. De taxi beslaat volledig van onze natte tenues.

Aangekomen bij Akhard house springt iedereen onder de douche en proberen we alles uit te hangen en droog te krijgen. Na een grote schoonmaak van onszelf en onze spullen besluiten we uit te gaan eten. Een welverdiend koud biertje komt op tafel. We hebben zelden zo goed geslapen als die nacht.

Dag 166 Nachtje bij de Duitse Seamans Mission

We willen terug naar Douala maar gisteren hebben we wat was ingeleverd. Deze schijnt nog niet klaar te zijn en wanneer het terugkomt ontbreekt er een t shirt van pappa. We sturen mijn ouders vooruit naar Douala want de taxi stond al klaar en blijven zelf wachten op de was. 2 uur later vertrekken wij bij het appartement en gaan opzoek naar de wasserette, deze kunnen we werkelijk nergens vinden en we besluiten het op te geven en ook naar Douala te vertrekken. Het verdwenen shirt van pappa werd overigens 2 dagen later in zijn tas teruggevonden….

We slapen met zijn allen in een appartement in de seamans mission en eten in het restaurant wat heerlijke Duitse gerechten.

Dag 167 Op naar Dja in het Oosten

Een lange rijdag voor de boeg, we zijn laat weg in Douala en rijden zo’n 8h richting Yaounde waarna we uiteindelijk naar het natuurreservaat Dja willen gaan. We stoppen bij een hotel onderweg waar we ’s avonds lokale delicatessen eten zoals Ndole – een soort spinazie met vlees. Opnieuw veel regen.

Dag 168 Terug naar de kust

Omdat de rijafstanden toch wat tegen vielen besloten we alleen Ape in Action in deze regio te bezoeken en daarna weer terug naar de kust te trekken. Vooral de slechte wegen waren vermoeiender voor mijn ouders dan ze dachten. Onderweg naar Ape in Action gebeurde echter een van de meest geweldige dingen op deze hele reis: we zagen een baby pangolin én Irene heeft hem op haar hand gehad! Er zit hier in de regio namelijk een rehabilitatie en opvangcentrum en we kwamen per toeval een van de verzorgers tegen met een pangolin (ofwel gordeldier) op zijn arm. Bij Ape in Action kregen we de kans om bedreigde aapsoorten uit de regio te zien zoals gorilla’s. Helaas konden we niet naar de chimpanzees omdat er eentje ontsnapt was!

We staan in de middag vooral vast in het verkeer van Yaounde waar we nog een bouwwinkel bezoeken (het leven van een overlander…).

In de avond slapen we bij Hostellerie de la Sanaga in Edea. Dit luxe hotel uit de jaren 50 staat er nog altijd in zijn vervallen glorie. Recht op de rivier de Sanaga met een geweldige bouwstijl en een prachtig zwembad. We eten deze avond heerlijk in het restaurant.

Dag 169 De langste checkpoint stop van de reis!

Irene en Michiel beginnen de dag (afzonderlijk van elkaar) met een paar baantjes in het olympische zwembad. Bij het ontbijt blijkt dat Michiel zich niet zo goed voelt en besluiten we de wilde chimpansees over te slaan, we rijden rechtstreeks naar Hotel Ilomba in Kribi.

In het hotel waar we ook nog ontbijten blijkt nog een Paul Biya bijeenkomst te zijn.

Irene stapt bij Michiel in de auto en Annemiek bij Jasper. Helaas wordt Jasper halverwege gestopt door de traffic control. Dit wordt uiteindelijk onze langste check ooit en de afpersing is belachelijk. Het begint bij 250 euro maar uiteraard weigeren we iets te betalen. Ik spring uit de auto en het hele boeltje escaleert. Floor, de agente die ons stopt, begint te schreeuwen tegen Jasper waarna ik boos word. Dit heb ik nog geen een keer gedaan maar ik schreeuw terug, in het Frans en heel hard. Eerst schrikt iedereen maar het werkt!

Na nog wat onderhandelen mogen we doorrijden in ruil voor een biertje, wanneer blijkt dat het een lokaal biertje is en niet Heineken hoeven ze ook het biertje niet. 45 min later rijden we eindelijk weg.

Aangekomen bij Ilomba mogen Jasper en ik op het strand parkeren recht voor de beachbar (waar verder niemand is). Een geweldige plek. We eten ’s avonds in het restaurant van het hotel – waar ik per ongeluk een fles zoete wijn bestel.

Dag 170 Kribi

Vanaf het hotel kunnen we over het strand naar de watervallen lopen die in de zee uitkomen. Ik koop hier vervolgens wat kunst bij een kraampje en we hebben verder een relaxte dag. Aan het eind van de middag besluiten we om in het dorpje aan het strand te gaan eten, wat een goede keus!

We zitten op zelfgemaakte tafeltjes met plastic stoeltjes tussen de locals, er is geen toerist te vinden. We eten heerlijke vis en kijken de zonsondergang (maar zijn uiteraard netjes voor het donker weer terug). Echt een tip voor de zondag!

Dag 171 Naar Hotel du Phare

Omdat Hotel Ilomba vol ziet moeten we verplaatsen. We besluiten naar Hotel du Phare te gaan, naast de vuurtoren van Kribi. Dit is ook gelijk het Franse consulaat en de toko wordt gerunt door een Fransman. Dat kan je ook wel merken aan het heerlijke eten.
In eerste instantie krijgen we een sleutel van een hotelkamer om daar de badkamer te gebruiken maar uiteindelijk biedt de eigenaar de volledige kamer gratis aan voor 3 nachten.

Dag 172 De Pygmeeën en de visafslag

In de ochtend vertrekken pappa en mamma naar een pygmeeën dorp. Dit zijn mensen die niet groter worden dan 1m50 en voornamelijk in de jungle in Centraal Afrika wonen. Jasper en ik hoeven gelukkig niet mee.

In de middag maken Irene en Michiel een wandeling en aan het einde van de dag eten we met zijn vieren bij de visafslag. We mogen zelf onze garnalen, gamba’s en vis uitkiezen wat vervolgens volledig wordt bereid hoe wij willen. Er wordt muziek gemaakt en we eten heerlijk met uitzicht op alle vissersboten.

Dag 173 Lunchen bij Sylvain

Omdat Jasper en ik al eerder bij de Chutes de la Lobe zijn geweest kennen we inmiddels de restauranteigenaren. We hebben met Sylvain afgesproken dat we komen lunchen. Wanneer we aankomen blijkt Sylvain de beste tafel voor ons te hebben gereserveerd en volledig met tafelkleed en al te hebben gedekt. We hebben hier een ontzettend groot feestmaal.

Leuk feitje: omdat we hier zo lang hebben gekampeerd kennen we ook de 3 standaard souvenirverkopers bij naam. Elke dag maken we een praatje met ze en mijn ouders kopen wat leuke souvenirs van ze. Osman helpt zelf met een gorilla voor mijn neefje, hij schildert zijn naam op de rug van een houten gorilla waar we niet voor hoeven te betalen!

In de avond eten we nog een laatste maal bij Hotel du Phare. Jasper en ik besluiten het duurste op de kaart te nemen: Souris d’agneau met jus. Dit was waarschijnlijk de lekkerste jus die ik ooit heb gehad.

Omdat het de laatste avond is moet ik wat traantjes laten maar het voelt als een enorm cadeau dat ik mijn ouders voor 2 weken in Kameroen heb mogen ontvangen.

Dag 174 Afscheid en op naar Gabon

De dag van het afscheid…. We halen wat broodjes bij de bakker en rijden terug naar Edea waar we zullen splitsen. Onderweg zien we nog Floor en de rest van de traffic control, ze herkennen onze auto en zwaaien en lachen uitgebreid. Uiteraard mogen we gewoon doorrijden.

We nemen afscheid van mijn ouders, zij rijden door naar Douala en wij gaan via Yaounde naar het zuiden.

Ondanks een korte opstopping van een boom op de weg vinden we een slaapplek dicht bij de grens met Gabon. Het is een kalm plekje aan een rivier op een parkeerplaats van een verder verlaten lodge. Het is gek om weer alleen te zijn maar we zijn allebei klaar om Kameroen te verlaten en door te trekken naar onze volgende bestemming: Gabon.

Meer foto’s zien van dit deel van de reis? Kijk dan in deze blog of op Instagram.

Plaats een reactie