Dag 197 t/m 219

Dag 197 de grens over & wild fires ontwijken

9 augustus steken we de grens over van DRC naar Angola. Je leest meer over deze grensovergang in deze blog: GRENS: DRC IN & UIT. Het eerste stuk van de weg is ontzettend slecht, we rijden ze lang mogelijk en zoeken dan een wildkampeerplek. We dachten een plek gevonden te hebben maar door alle wildfires om ons heen besluiten we toch te verplaatsen. Iets verder vinden we een gravelpit met (voorlopig) nog geen branden in de buurt.

Dag 198 De reddingsbrigade

We rijden door richting de kust en zien bij een politiestop nog Sandra, die we eerder in Kameroen ook hebben ontmoet bij de Chutes de Lobé. We kletsen even en rijden vervolgens verder om Nicci & Sandro te gaan redden. Ze hebben een probleem met de auto en hebben een specifiek unimog onderdeel nodig. Iris heeft hun contactgegevens doorgegeven aan ons in Cabinda en zo gaan wij op reddingsmissie.

We worden warm onthaalt bij de Unimog en ontmoeten ook kleine peanut. Sandro & Nicci, twee vriendelijke duitsers rond de 50 kunnen al dagen geen kant op. Ze staan in de middle of nowhere met amper bereik. We maken een lijstje en gaan wat boodschappen voor ze halen in een dorp verderop.

Sandro & Nicci maken voor ons een braai en we worden verwend met drank, we maken een plan voor de dag erna. We besluiten dat Sandro & Nicci vroeg vertrekken en langzaam met de Unimog gaan rijden.

Dag 199 De eerste witte toeristen

Nicci en Sandro vertrekken vroeg, ze kunnen 30 km per uur met de Unimog, het gaat ze dus ongeveer 5 uur kosten om tot N’zeto te komen. Wij vertrekken later maar halen ze al snel in. In N’zeto gaan we naar een oplossing zoeken. We zien een groot bedrijventerrein waar wat Unimogs staan, we proberen hier om hulp te krijgen of onderdelen maar dat blijkt nog niet zo makkelijk in het Portugees. We gaan vervolgens naar een Mechanic in het stadje en leggen het probleem uit. Hij denkt dat hij ons kan helpen. Er wordt een jongen uit Congo bij gehaald die Frans spreekt en Portugees, die alles voor ons kan vertalen.

Er bestaat een omslachtig plan om het onderdeel uit Luanda hier heen te laten komen maar de communicatie met deze man in Luanda gaat slecht. De Frans Portugeessprekende jongen zegt dat we hem niet moeten vertrouwen. En vervolgens komt de garagebaas met een oplossing: Hij werkt ook voor het leger en daar hebben ze Unimogs. Hij kan het kapotte onderdeel mee naar zijn werk nemen en een tweedehands onderdeel mee terug nemen. Na een uurtje wachten komt hij terug met het juiste onderdeel. Nog een uur later rijden we met de Unimog in ons kielsoog naar een prachtige wildkampeerplek Kifua.

Met tanken in N’zeto ontmoeten we toevallig een groep van 9 auto’s met maarliefst 19 mensen. We zien eerst één overlander, dan twee en uiteindelijk dus 9 Zuid Afrikaanse auto’s. We raken met ze aan de praat en ze vertellen over deze prachtige wildkampeerplek. Zij zullen daar vanavond ook zijn.

Wanneer we hier aankomen is het nog lekker rustig en leeg, we drinken met Nicci & Sandro een borreltje en eten samen. Vervolgens komen de 9 auto’s aanscheuren en brengen nog meer gezelligheid. Jasper en ik sluiten aan bij hun kampvuur en krijgen eten & Brandy/Coke.

Dag 200 Ambriz stranddag

De Zuid-Afrikanen ruimen langzaam op en wij lopen een rondje om al hun opbouwen te bewonderen. We ruilen wat nummers uit en worden thuis uitgenodigd in Zuid-Afrika. Nadat ze rond de lunch zijn vertrokken hebben we de plek voor onszelf. We lopen over het strand en chillen hier.

Dag 201 Naar Luanda en vastzitten

De volgende dag vetrekt de Unimog wederom vroeg. We nemen een andere route via de kust. Deze is wel erg uitdagend en we komen vast te zitten. Daarnaast rijden we nog per ongeluk een militaire basis op. OOPS! Ze laten ons gelukkig weer gaan en we vervolgen onze route door het losse zand en kleine dorpjes.

Als we aankomen bij Luis komen we voor de deur vast te zitten in ontzettend dikke modder. Gelukkig is daar de Unimog om ons eruit te trekken! Toch fijn zo’n lier. Na een kennismaking met Luis gaan we iets verderop de auto laten wassen. Helemaal shiny komen we terug en eten we bij de Kakuakos Lodge van Luis. Een heerlijke plek om tot rust te komen en te kamperen, midden in de stad.

Dag 202 Auto spadagje

Tijd voor onderhoud! We gaan hiervoor naar RIJO. We schrikken echter van de prijzen, die overal in Angola ontzettend hoog zijn. Omdat Ricardo ziet dat we schrikken geeft hij ons een enorme kortig. Super vriendelijk. We rijden vervolgens naar de andere kant van de stad (en die is enorm) om covers voor onze ledbar en spots te regelen. Hier aangekomen blijkt de baas er niet te zijn en moeten we morgen terugkomen.

En niet onbelangrijk: Hier is onze drone bezorgd! We hebben dus eindelijk weer een drone op zak om Afrika te ontdekken vanuit de lucht.

In de avond eten we shakshuka en spellen we spelletjes, er is een pooltafel, we spelen een bordspelletje en er is een tafelvoetbaltafel. De Airhockey tafel heeft helaas zijn beste dagen gezien.

Dag 203 Bezoek aan jonge ondernemers in Luanda

Tijd voor een dag OC bezoek! Lees meer over het bezoek aan deze jonge ondernemers via deze blog: BDB BEZOEKT: JONGE ONDERNEMERS IN ANGOLA

Aan het einde van de dag proberen we weer de covers te regelen maar degene die ze maakt is nu zogenaamd in Vietnam…. Huh? We zijn doodmoe en gaan terug naar Luis waar inmiddels ook iemand anders staat. Een Zuid Afrikaanse vrouw genaamd Nikki. We zijn zo moe dat ik snel een duik in het koude zwembad neem en we alleen een instant noodle soepje eten met een gekookt ei.

Dag 204 Dagje Luanda

We besluiten nog een dag bij Luis te blijven om van alles en nog wat te regelen. In de avond eten we samen met Nicci & Sandro en Luis zelf een enorme T-bone steak per persoon. In Angola zijn ze in ieder geval goed met vlees.

Nicci haalt voor ons haar mini printer tevoorschijn en print onze visa voor Namibië. Wat een superhandig compact ding!

Dag 205 De jachthaven

Tijd voor boodschappen. Dat klinkt misschien makkelijk maar dit is in Afrika altijd een dagtaak. Na de boodschappen trakteren we onszelf op een heerlijke lunch in de stad bij Galeria Cafe. We besluiten deze avond nog een avondje in Luanda te slapen maar wel op een gratis overlander plek bij de jachthaven. Wat een parel van een plek!

Je bent hier super welkom, de parkeerplaats is volledig beveiligd en afgesloten, je mag gebruik maken van de toiletten en douches bij de padelbaan (die zit hier op het terrein van de jachthaven) en je slaapt met een uitzicht op de bootjes en de skyline van Luanda.

Aan het eind van de dag worden we nog uitgenodigd bij Paul, de plaatsvervangend ambassadeur in Angola. Per toeval woont hij in een prachtig appartement met uitzicht op zee, nog geen 2 minuten lopen van de jachthaven. Het is gezellig en we besluiten uit eten te gaan. Paul neemt ons mee naar een ontzettend chique sushi restaurant. Ontzettend lekker!! Hij zet ons weer af bij de jachthaven waar we prima (gratis!) nacht hebben.

Dag 206 De kliffen bij de oceaan

We rijden de stad uit naar het zuiden, langs de kust van Angola heb je overal namelijk prachtige kliffen. Ongeveer 2 uur rijden van Luanda vind je een uitzicht op de zee met een soort maanlandschap ertussen, echt prachtig. We gooien de drone hier omhoog en twijfelen of we hier willen kamperen maar er komen toch best vaak auto’s met toeristen om van het uitzicht te genieten. We besluiten door te rijden naar een wild kampeerplek een uur verderop op een klif. Dat was een geweldige beslissing. Vanaf het moment dat we parkeerden hebben we geen andere mensen meer gezien tot de volgende dag. Het uitzicht was ongelofelijk en de kliffen minstens even mooi als bij het uitzichtspunt hiervoor.

We maken een vuurtje en braaien die avond heerlijk vlees dat we hebben gekocht in Luanda, helaas hebben we de kleine BBQ nog niet helemaal onder de knie en is het eten een beetje verbrand. Maar het was wel gezellig! Omdat ik bang ben dat de klif in zal storten zetten we de auto in het donker toch een stukje verder van de klif af…. Nu kan ik in ieder geval met een gerust hart slapen.

Dag 207 op naar het oosten

We gaan vroeg op pad en rijden weer terug via Luanda richting de pedas negras en de calandula waterval. Omdat het best een eindje rijden is kamperen we ergens halverwege. We slaan een weinig bereden zandweg in en vinden een oud bouw depot, onze lievelingsplekken. Hier maken we weer een vuurtje en gaan vroeg naar bed.

Dag 208 Pedas Negras

Op naar de pedas negras! Wat zien deze bergen er indrukwekkend uit!! Van een afstand zie je de rotsblokken al liggen in de vlakte. Uit het niet zie je rare ronde bergen omhoogsteken uit het landschap. We rijden dichterbij en er doorheen. Het gave aan deze plek is dat je met de auto bovenop sommige ronde rotsen kunt komen én je kan er kamperen.

Wij parkeren onze auto bovenop een van deze rotsen met geweldig uitzicht. Er staan dan wel twee politieagenten maar die staan alleen even op het randje van de rots voor goed bereik. Ze wensen ons een fijn verblijf.

Niet veel later komt Iris, onze Zwitserse vriendin met haar camper, ons vergezellen. We trekken een biertje open en maken een kampvuur. Ook Iris (65) gooit even de drone omhoog voor wat mooie beelden van de bergen en de zonsondergang.

Dag 209 Calandula falls

De calandula falls staan op de planning maar voor we dat doen rijden we nog dieper de pedas negras in. Je kan in het dorpje namelijk een van de hogere bergen beklimmen. We hebben al even niet meer bewogen dus goed om er weer even uit te zijn.

Na de beklimming pakken we de auto in en rijden we naar de calandula falls. Onderweg komen we een van de ergste vuren tegen die we tot nu toe hebben gezien. Sowieso zijn de branden in Angola echt bizar, we zien ze vrijwel elke dag en zijn ontzettend groot. Er is nauwelijks controle of bestrijding en sommige branden komen angstaanjagend dichtbij dorpen. Ook in de nacht wanneer we wild kamperen zien we in de lucht aan de horizon oranje vlekken waar er nog branden woeden.

We komen niet veel later aan bij de waterval, alleen een foutje: we zijn aan de verkeerde kant! We zijn naar het uitzichtpunt gereden maar hadden gepland om aan de andere kant te slapen. Wel erg mooi om de waterval vanaf deze kant even te zien. We stappen weer in de auto en moeten anderhalf uur rijden om aan de goede kant te komen (er zijn niet zoveel bruggen in Angola).

De kampeerplek is echter wel prachtig, met vol uitzicht op de waterval. Nikki, die we bij Luis al hadden ontmoet staat er ook maar zij vertrekt gelukkig de volgende dag al. Er is hier een zwembad en het is er verder erg rustig.

Dag 210 en 211 bijwerken

We zouden eigenlijk 1 nacht blijven maar blijven uiteindelijk 3 volle nachten omdat het hier zo fijn en rustig is. We hebben de rest van deze dagen de plek voor onszelf omdat Nikki is vertrokken naar Pedas Negras. We wandelen wat rond de watervallen en werken alles bij. Wat een paradijsje!

Dag 212 Naar het zuiden

Tijd om te vertrekken. Tegenwoordig mag je maar 30 dagen visumvrij in Angola blijven en dus hebben we beperkt de tijd. We besluiten naar het zuiden te rijden richting Lobito & Benguela maar dit is niet in een dag te halen. We proberen zelf met satellietbeelden op Google maps een wild kampeer plek te vinden bij de Binga waterval. We vinden uiteindelijk een prachtige en rustige plek op de berg met uitzicht over de vallei. We horen de geluiden van beneden maar zijn volledig onzichtbaar voor de bewoners van de stad.

Dag 213 Benguela maanlandschap

We vetrekken zoals altijd vanaf een wild kampeerplek vroeg in de ochtend. We rijden langs de Binga watervallen en genieten van de prachtige landschappen hier. Het is een soort oase. Een vruchtbare vallei aan de rivier vol landbouw met daar omheen droge bergen en rotsen. Het doet ons denken aan Marokko.

We blijven zuidelijk rijden en gaan door Lobito & Benguela heen, maar stoppen hier niet.

We vinden ten zuiden van Benguela een prachtig maanlandschap waar je kan wandelen. In de middag wandelen we nog naar het verste punt, het is helaas wel bewolkt dus geen helderblauwe zee, maar het uitzicht is alsnog adembenemend. We besluiten hier ook te kamperen.

Het is bizar hoe veel het landschap in Angola veranderd in elke kilometer, we genieten de hele weg van woestijn naar bergen, kliffen en watervallen, alles is uniek hier.

Dag 214 Lubango

De volgende dag vertrekken we naar Lubango, dit is de tweede stad in Angola. Lubango ligt hoog en het is daarom een stuk koeler in de nacht, heerlijk om te slapen. We doen boodschappen en vinden een plek via Ioverlander bij mensen in de voortuin. We mogen gebruik maken van een badkamer in het tuinhuis met een heerlijke warme douche.

Dag 215 Tundavala Gap

Tundavala gap of de Fenda da Tundavala is een bizarre kloof in de bergen waar je vanaf het plateau boven op de bergen doorheen de diepte in kan kijken. De uitzichten hier zijn geweldig. De rotswand loopt hier strak naar beneden. Hier vind je ook de eerste Himba’s die hier voornamelijk souvenirs verkopen en je kan betalen om met ze op de foto te gaan. Iets wat wij natuurlijk niet hebben gedaan…

Na de gap gaan we terug Lubango in en doen we boodschappen. Tijdens de boodschappen worden we geholpen door een Zuid-Afrikaan die Portugees spreekt, dit blijkt een eigenaar van een restaurant en tevens bij zich thuis een kampeerplek aanbiedt. Behalve dat hij ons hielp met vertalen vonden we het niet de gezelligste man. (hij maakte ook nog de fout toen ik zei hamburgers van 150/200 gram om burgers van 280 gram per stuk te bestellen).

Omdat we aan het eind van de dag nog tijd over hebben besluiten we naar het christusbeeld en de ‘Lubango’ letters te gaan. Deze twee staan op de rand van een berg en torenen boven de stad uit. Het is een mix van Rio de Janeiro en Hollywood met prachtig uitzicht over Lubango.

In de stad vind je overigens overal rood witte banden langs de weg als bij een racecircuit, er blijkt komend weekend een streetrace georganiseerd te zijn maar helaas gaan wij die missen.

In dezelfde straat als het christusbeeld woont de man van de supermarkt, aangezien hij kampeerplekken heeft besluiten we hier te gaan kijken. Maar bij de tweede kennismaking blijkt deze man nog minder fijn te zijn dan in de supermarkt en we besluiten te gaan. (Jasper had al betaald en heeft het geld weer teruggevraagd: Irene was degene die vooral weg wilde gaan).

We vinden verderop een ander heerlijke campsite van de vriendelijkste Portugese familie. De eigenaar is al 80+ maar is alles nog vollop aan het ontwikkelen. Wat een vriendelijke man.

We kiezen een plekje achterin en staan naast de heerlijke warme buitendouche en de schone toiletten. We hebben dit hele plekje voor onszelf.

Ik neemt een douche om de lange dag van me af te spoelen en wanneer ik buiten kom vind ik een volledig opgedekte tafel, met tafelkleed en wijntjes, en een klaargezette BBQ. Jasper is alles aan het snijden voor de hamburgers die we gaan eten. Ik mag in mijn handjes knijpen van geluk en het beste is nog: ik mag het vlees grillen!

Dag 216 Serra da Leba en de Colinas Vermelhas (rode canyon)

We zetten de reis voort naar de kust. Hiervoor neem je een prachtige bergpas genaamd Serra da Leba om de hoogtes van Lubango uit te komen richting de kust. De route gaat weer van groene koele bergen door rotsen naar woestijnlandschap. Met perfecte timing tijdens de zonsondergang komen we aan bij de Colinas Vermelhas, the red canyon.

Er staat inmiddels een hek bij de ingang en wat arbeiders bij de poort zeggen in het portugees dat we hier niet mogen overnachten. We bedanken ze en zeggen dat we geen portugees spreken.

Na een prachtige rit door de canyon heen vinden we een plekje om te kamperen. Oops… beetje illegaal. Maar wel prachtig! Deze nacht heb ik voor het eerst wakker gelegen van de stilte. Er was geen wind, geen insecten, geen mensen of verkeer, helemaal niks. Het is denk ik nog nooit zo stil geweest in mijn leven.

Disclaimer: er was geen receptie of iets, behalve een nieuw gebouwd gek, de werkers daar hebben ons de volgende dag vriendelijk doorgelaten.

Dag 217 De missie door Iona National Park

De volgende ochtend gaan we naar de beroemde boog in de rotsen “the arch”. Wat we niet goed hadden begrepen is dat je in een klein dorpje met hutten parkeert en er met de lokale chief heen wandelt. Maar hij is ontzettend vriendelijk en ondanks dat wij niet dezelfde taal spreken vertelt hij ons alles over het gebied en de droge vlakte.

Na de arch gaan we naar Tombua om te tanken en besluiten gelijk om de duinen langs de atlantische oceaan in te rijden. In dit ruige gebied waar vrijwel altijd mist hangt, hangt een grimmige sfeer. Er liggen scheepswrakken en dode zeeleeuwen en walvissen langs de kust en de zon krijgt amper een kans om door de wolken te breken. Het waait hier ook nog enorm en er is verder geen levend wezen.

We rijden dit gebied in de middag weer uit en besluiten om aan onze driedaagse off road route door Iona park naar de Namibische grens te starten. We sturen nog wat laatste berichtjes via onze simkaarten, tanken de auto vol en halen wat laatste boodschappen. Vervolgens rijden we de van het asfalt af.

We racen het eerste stuk om een mooie wild kampeerplek te bereiken, een tip van onze vrienden Cliff & Mon. Net voor zonsondergang bereiken we deze plek tussen de rotsen. Het was niet gelogen, de plek is geweldig, maar de zonsondergang die we hier krijgen is nog vele malen beter. Het is misschien wel de mooiste zonsondergang die ik ooit heb gezien.

Dag 218 de tweede dag van de tocht

We gaan nu weer het officiële national park Iona in. Je mag hier niet wildkamperen dus ons plan is om het park zelf in 1 dag te doorkruisen. Dit is nog best een missie met de slechte wegen en alle rivierbedden waar we doorheen moeten. De landschappen zijn wel spectaculair!

Over de off road route door Iona hebben we ook een Instagram post, deze vind je hier.

View this post on Instagram

Net voor zonsondergang rijden we het park uit maar nu nog een slaapplek vinden. Het is hier veel meer bevolkt dan we hadden verwacht, overal zijn kleine Himba dorpen en we willen niet per ongeluk om iemand terrein staan. Gelukkig vinden we net voor het donker wordt een goede plek. Behalve wat vee dat op weg is naar huis (zonder herder) zien we niemand.

Dag 219 op naar Namibië!

We rijden nu paralel aan de Kunene rivier die deels de natuurlijke grens tussen Angola en Namibië vormt. We zouden bij Ruacana de grens over kunnen gaan maar er zit hier aan beide kanten van de grens geen tankstation. We rijden daarom door naar de eerstvolgende grens met de hoop nog een tankstation in Angola te vinden, erg nodig want we zijn bijna leeg!

Halverwege deze route vinden we nog een oase waar Himba’s hun vee uit de rivier laten drinken terwijl ze rusten in de schaduw. Twee Himba jongens zijn bezig een geit op een motor te krijgen. Ze komen naar ons toe en vragen om een selfie met Irene. Wij nemen ook gauw een foto en wanneer ze wegrijden vragen we of we een foto van de motor met de geit mogen nemen. Dit vinden ze geweldig!

We eten een gekookt eitje en rijden weer verder. Alle tankstations voor de grens met Namibië die op google en ioverlander stonden zijn dicht of verdwenen. Superbalen…. We besluiten dan maar de grens over te steken en in Namibië te tanken. En dan opeens een paar honderd meter voor de grens: een volledig nieuwe container met pomp. Dit scheelt ons minstens 150 euro aan benzine.

De grensovergang ging niet vanzelf… Ze wilden ons zelfs 3 uur om laten rijden en de grotere grensovergang verder naar het oosten laten nemen. Over deze grens lees je hier meer over in de komende blog. Spoiler: zonder e-visum hadden we deze grens niet over mogen steken!

Na de grens rijden we weer richting het oosten. Hier vinden we een heerlijke campsite met zwembadje (waar we 3 minuten in hebben gelegen). We hebben een eigen badkamer en maken een vuurtje, er is verder niemand. Het is hier voor het eerst weer een hete nacht.