1. Hallo lieve nieuwbrief-lezers,
2. Visa run in Conakry tijdens de laatste dagen van de Ramadan
3. De nachtmerrie van elke reiziger in Afrika: Malaria
4. Elke week een grens
5. Regenseizoen in West-Afrika
6. Het beruchte Nigeria
7. Enfin…

Hallo lieve nieuwbrief-lezers,

Fanatiek de site aan het volgen maar al een tijd niets gehoord? Dat kan kloppen, door verschillende avonturen in Afrika hebben we geen tijd gehad om updates te schrijven. Van visa verzamelen bij Afrikaanse ambassades en tot malaria in Ghana.. Hier een kleine update:

Visa run in Conakry tijdens de laatste dagen van de Ramadan

Omdat onze reis door meer dan dertig landen gaat en daarom ontzettend onvoorspelbaar is, regelen we de visa het liefst zo laat mogelijk. De meeste landen geven namelijk geen geld terug garantie als je je visum niet gebruikt of de data veranderd moeten worden (gek he?). Conakry, de hoofdstad van Guinee, is een van de laatste plekken voor verschillende visa verder op onze route. In deze miljoenen stad met een onhandige geografische ligging (kijk maar even op Google Maps) moeten we maar liefst 5 verschillende visa regelen: de visa sticker voor Guinee zelf, Congo-Brazzaville (Congo), Congo-Kinshasa (DRC), Côte d’Ivoire & Liberia.

Eén probleempje, we rijden pas op woensdagavond de stad in en we hebben minder dat 48 uur voor het einde van de Ramadan. Omdat de overgrote meerderheid in Guinee moslim is, zal het land vanaf vrijdagmiddag voor een week platliggen. NIKS zal open zijn… dus wij hebben HAAST!

Op woensdagavond beginnen we bij de al gesloten ambassade van Congo. We kloppen op de deur en smeken de nachtbewaker of we alsjeblieft toch een visum mogen. Hij geeft aan dat er niemand meer is dus helaas, maar ik hou vol. Na lang aanhouden belt hij iemand, een paar hoopvolle minuten blijven we wachten. We mogen binnen wachten! Geweldig!

Na wat telefoontjes en nog zo’n 2 uur wachten, komen twee chique geklede mannen binnen. Wij zijn zelf een beetje nerveus of ze geïrriteerd zullen zijn met ons onaangekondigde late bezoek. De mannen blijken echter ontzettend vriendelijk te zijn, ze vinden het super dat wij hun land willen bezoeken en geven meerdere tips. We krijgen meteen zin om Congo verder te ontdekken. Na wat formulieren is het Congo visum binnen: op naar het vliegveld voor de visa sticker van Guinee.

Om Guinee in te komen heb je een e-visum nodig, om het land weer uit te komen moet je een visum sticker in je paspoort hebben. Klinkt omslachtig, is het helaas ook. Voor deze sticker moeten we naar de douane op het vliegveld. Bij aankomst worden we door de aankomsthal geloodst, langs de bagagebanden en door de beveiliging. De vrouw van de visum sticker zit helaas net te eten, we vragen of we mogen wachten maar nee. We moeten morgenochtend om 10h00 terugkomen. Dan maar naar het hotel!

We hebben nu nog 36 uur (effectief 12 werkuren) om 4 visa te regelen. In de ochtend racen we naar het vliegveld, de sticker is gelukkig relatief snel geregeld. Dan rijden we door naar de ambassade van DRC. Dicht?! Dat krijg je als je je niet genoeg verdiept in de Islamitische godsdienst. Tijdens Laylat al-Qadr, een nacht ergens in de laatste 10 dagen van de Ramadan, gaat iedereen de hele nacht naar de moskee. De volgende dag is iedereen dus vrij. Ook de ambassade voor Ivoorkust is dicht. Bij beide ambassades mogen we ons de volgende dag om 8 uur melden.

Bij de ambassade van Liberia hebben we meer geluk, ondanks dat ze dicht waren zat de consul in de tuin te ontspannen op zijn vrije dag. Hij liet ons binnen en gelukkig was een expres visa mogelijk, nog geen 10 minuten later liepen we met een lege portemonnee en een visum op zak de poort weer uit. Voor nu maar weer terug naar het hotel en hopen op het beste voor vrijdagochtend.. onze laatste kans om niet nog een week vast te zitten in Conakry.

It’s go time. Met piepende banden rijden we naar de DRC-ambassade. Valerie helpt ons geweldig, we hebben alle documenten maar… we willen eerst nog langs de ambassade voor Ivoorkust voordat we DRC ons paspoort geven. Dat is een probleem. De consul is maar heel kort beschikbaar en voor die tijd moet alles gecheckt en in orde zijn, we krijgen een tijdslimiet van 12h00.

Om 10h00 vallen we de ambassade van Ivoorkust binnen (een hel om te parkeren want het zit naast het paleis van de president). Ivoorkust is een e-visum waarbij je alles van tevoren regelt, je moet alleen nog de sticker in je paspoort. Na het inleveren van de documenten krijgen we te horen: “om 12h30 is hij klaar”. Fuck… met de grootste ogen en liefste lach vraag ik of 11h30 ook kan, we moeten immers ook nog naar de andere ambassade rijden. We krijgen een resolute nee. Om 10h15 lopen we verloren de ambassade uit.. plan van aanpak? Om 11h30 heel braaf terug te komen en te wachten.

We worden om 11h30 in een wachtkamertje gezet. Omdat we hier niet zichtbaar zijn, achter een deur, bedenk ik een plan. Ik ga even dwalen door het gebouw om naar de wc te kunnen, hopend dat ik de mensen van de visa verwerking tegen kom. Gewaagd? Ja, heeft het gewerkt? Ook ja. Om 11h50 werden we het kantoor van de consul ingeroepen, hij vroeg ons nog even wat ons reisdoel is en of we geen omkoping hebben betaald. We waren onder de indruk hoe streng ze hierop waren, chapeau Ivoorkust!

Om 11h55 stappen we in de auto met een visum voor Ivoorkust, Guinee, Congo, en Liberia. Gaan we DRC nog halen? We lopen het kantoor van Valerie hijgend binnen en overhandigen al onze documenten. “She will do her best”. We verlaten de ambassade, onze hartslag gaat tekeer. Vanaf nu is het gewoon hopen. Om 14h45 krijgen we het verlossende appje: ons visa is klaar.

Was dit de meest stressvolle 48 uur van onze reis? 100% zeker. Maar we denken dat alle sint Cristoffels in ons dashboardkastje ons hebben geholpen. Met een volle bingokaart aan visa in onze paspoorten rijden we de stad uit, door de Eid al-Fitr file kost het ons 4 uur om de stad uit te komen maar het maakt ons niks uit. Wij zijn op weg naar de volgende bestemming: Sierra Leone.

De nachtmerrie van elke reiziger in Afrika: Malaria

We staan op het strand in Ivoorkust tijdens Pasen als Jasper zich opeens niet lekker voelt. De drie zelftesten voor Malaria blijven gelukkig negatief. De nacht is ondragelijk, Jasper heeft enorm hoge koorts en we klimmen uit de auto en proberen alles om hem iets te laten afkoelen. We besluiten de volgende ochtend naar het ziekenhuis te gaan, maar de volgende ochtend zijn bijna alle symptomen weer verdwenen. Uiteindelijk doen we niks.

Twee weken later staan we in Ghana weer aan de zee, Irene heeft hoofdpijn en gaat even op bed liggen in de avond. Niet veel later krijg ik ook koorts. De nacht was onprettig maar ook bij mij waren de volgende dag de symptomen weg. Helaas krijgt Jasper dezelfde dag koorts en moet overgeven. Weer doet hij een malariatest maar ook deze is negatief. Aangezien we beide dezelfde symptomen hebben, gaan we ervan uit dat het een virusje is.

Enkele dagen later zijn we in Kumasi. Tijdens ons bezoek aan de cacaoboeren krijgt Jasper weer last van zijn oog. Een letsel dat hij de eerste dag van onze reis is opgelopen, waarvoor we in Frankrijk bij de spoedeisende hulp zijn geweest. In de avond is de pijn onhoudbaar en nemen we contact op met een oogarts die we via via doorgestuurd krijgen. Het oogziekenhuis blijkt 200m van ons hotel, we mogen langskomen voor verdoving, wat we uiteraard direct doen. Het helpt Jasper de nacht door, maar het is wel angstaanjagend dat 3 maanden later zijn oog nog zo’n pijn kan veroorzaken.

De volgende ochtend gaan we voor een grondige controle terug naar het oogziekenhuis en krijgen medicijnen. Jasper heeft sinds 4 maanden een kras op zijn oog die dus niet goed wil genezen. Gelukkig zijn we door meerdere artsen gerust gesteld dat het niet zorgwekkend is.

We rijden weg bij het oogziekenhuis om een leuk bedrijf te bezoeken dat plastic afval transformeert in WC-gebouwen bij scholen. Jaspers oog is een stukje beter dus we hebben er zin in. 5 minuten voor aankomst begin ik me misselijk te voelen… het zal toch niet. Ik bikkel het bezoek door maar net voordat we vertrekken hou ik het niet meer op, ik moet overgeven. Gênant! Ze vragen of ik een dokter nodig heb maar ik zeg dat het wel weer gaat.

Iets later in de auto zeg ik tegen Jasper hoe ik me echt voel. Het gaat slecht en het voelt alsof het erger wordt. Ik neem mijn temperatuur op en blijk koorts te hebben. Mijn gewrichten doen ontzettend pijn, ik heb moeite mijn telefoon vast te houden. We sjezen naar een ziekenhuis maar hier spreken ze geen Engels dus we besluiten weer te vertrekken. Het volgende ziekenhuis gaat beter maar het is hier enorm druk. We moeten lang wachten voor we de dokter te zien krijgen, maar omdat de mensen om ons heen door hebben hoe slecht het met me gaat mag ik voor. We zien eindelijk de dokter maar die stuurt ons eerst naar het lab. Zonder test kan ze niks. We zoeken het ziekenhuisterrein af opzoek naar het lab, wat we uiteindelijk vinden. Er zitten echter meer dan 100 zieke, hoestende en kreunende mensen ofwel te wachten op een test of op hun resultaten. Ik smeek Jasper of we naar het hotel terug kunnen gaan, ik wil hier niet zijn en ben bang om hier juist andere ziektes op te lopen.

Jasper weigert maar komt met een compromis: we gaan naar een kliniek die ons via via is aangeraden. Aangekomen bij deze kliniek ben ik de eerste aan de beurt, het gaat allemaal niet snel maar ik hoef ook niet lang te wachten. De dokter is meer geïnteresseerd in onze auto en reis dan in mijn symptomen, maar zijn relaxte houding maar mij ook iets minder bezorgd.

Bij het lab krijg ik een urine en bloedtest. Meteen naar de test word ik opgenomen in de ziekenhuiszaal, ik krijg een infuus om mijn symptomen te bestrijden en aan te sterken. Op het ziekenhuisbed in een grimmige ziekenzaal wachten we samen op de uitslag.

Na een uur komt de verpleger binnen: Malaria, buiktyfus en een blaasontsteking, we behandelen je direct en je moet 24 uur blijven. Ik kijk Jasper aan.. Hier blijven in de hitte tussen zieke mensen spreekt me niet aan. Hij geeft me een geruststellende blik en geeft aan dat hij de dokter wil spreken, daarnaast lijkt het ons slim als Jasper voor de zekerheid ook een malariatest doet.

Een uurtje later komt hij terug, ook hij heeft malaria. Maar hij heeft ook goed nieuws, ik hoef niet 24 uur te blijven. Nog enkele zakken via het infuus (in het totaal 8 zakken) en de rest van de kuur mag ik thuis afmaken, om 20h00 ’s avonds verlaten we het ziekenhuis. Ik voel me al een stuk sterker gelukkig.

We trekken ons terug in het hotel in de airco en brengen onze familie en vrienden op de hoogte. De komende dagen gaan we vooral aansterken, mijn conditie is vrijwel nul, elke traptree kost moeite. Jaspers oog doet nog pijn. Maar gelukkig hebben we elkaar en weten we dat het uiteindelijk goed komt. Alles komt goed.

Elke week een grens

Weet je waar we in Ivoorkust achter kwamen? Sinds ons bezoek aan Gambia zijn we elke week een grens overgestoken. Gambia, Zuid-Senegal, Guinee-Bissau, Guinee, Sierra Leone, Liberia en Ivoorkust. Met dit besef zijn we in Ivoorkust en Ghana op de rem gestapt. Maar over alle grensovergangen en onze ervaring in deze landen lees je de komende weken meer.

Regenseizoen in West-Afrika

De reden dat we zo snel gaan? Het regenseizoen in West-Afrika is officieel begonnen en dat kan voor sommige wegen best wat problemen opleveren. Het hoogtepunt van het regenseizoen is in juli, daarom willen we graag voor jullie Nigeria voorbij zijn. Daar vastzitten in de modder op weggestroomde wegen lijkt ons namelijk geen goed idee!

Het beruchte Nigeria

Ik schrijf en stuur deze nieuwsbrief/blog vanuit de Reus van Afrika: Nigeria. Het land heeft een slechte naam qua veiligheid en het reisadvies is daarom oranje of rood: alleen reizen wanneer noodzakelijk of niet reizen. Je zou dus kunnen zeggen dat dit einde verhaal is voor onze reis van Nederland naar Mozambique. Wat hier volgt zijn onze ervaringen in het land. Ik wil alsnog iedereen aanraden om het reisadvies van Buitenlandse Zaken te volgen en zelf rechtstreekse informatie in te winnen over de situatie in elke regio als je toch besluit om hier heen te komen.

Eerder op de reis hebben we besloten om uit veiligheidsoverwegingen Nigeria over te steken met een ander koppel. Cliff & Mon van &OtherHorizons reizen met hun Land Rover Defender van de UK naar Zuid-Afrika. Op zaterdag 31 mei zijn we samen de grens van Benin naar Nigeria overgestoken, in tegenstelling tot alle andere West-Afrikaanse grenzen waren we hier veel tijd kwijt. Het duurde meer dan 3 uur om Benin te verlaten en Nigeria in te komen. De politiestops waren daarentegen heel vriendelijk!

Cliff & Mon zouden op ons wachten iets voorbij Lagos, want zij wilden onder geen beding deze miljoenenstad betreden. Jasper en ik zijn vervolgens op zaterdag het avond/nachtleven van Lagos ingedoken en hebben de volgende dag deze stad met meer dan 20 miljoen inwoners vanaf het water bewonderd. Er komt natuurlijk nog een uitgebreide blog, maar we willen alvast zeggen dat Lagos ons prettig heeft verrast. Wat een heerlijke, kleurrijke, levendige stad met 1001 mogelijkheden.

In Nigeria slapen we afwisselend in hotels, bij kloosters of in natuurparken beschermd door gewapende rangers. We zorgen dat we nooit in de schemer of het donker rijden en blijven dicht bij elkaar bij verschillende checkpoints van politie, immigratie, douane en het leger. Kleine tegenvaller: de Defender van Cliff & Mon blijkt te kampen met enorme problemen.

Jasper heeft samen met Cliff bijna twee dagen onder de auto gelegen en kwamen samen tot de moeilijke beslissing. Om het achterste differentieel niet verder te beschadigen met rijden halen ze alles aan de achterkant er onderuit, de aandrijfas en de zijaandrijfassen. De sterke 4×4 Defender is nu gedegradeerd tot een 2-wielaangedreven auto. De off road route om de grens naar Kameroen over te steken is geen optie meer. Er blijft maar een optie over: Door het gevaarlijke zuidwesten van Kameroen, waar op dit moment een gewapend conflict plaatsvindt. Gelukkig gaat er wekelijks een gewapend konvooi dat alle overlanders veilig door het gebied loodst, maar echt blij worden we er niet van.. Volg ons via social media als je hiervan live op de hoogte wilt blijven.

Enfin…

Vanaf komende week zullen er weer uitgebreide blogs verschijnen over de verschillende landen op onze reis, de grensovergangen en natuurlijk de Buiten de Bubbel bezoeken. We pakken de draad dan weer op waar we zijn gebleven, namelijk Guinee-Bissau! Jullie al een idee wat we daar hebben meegemaakt?

Wil je live op de hoogte blijven van onze avonturen, volg dan onze stories op Instagram en Facebook.

Liefs!

Jasper & Irene