- Conflict in het Westen
- Geweerschoten en een angstaanjagend militair konvooi
- De reis in cijfers
- In blije verwachting …
- Vernieuwde website
- Spoiler spoiler spoiler
Daar zijn we weer, hersteld van alle ziektes en veilig door Nigeria gekomen!
Tijd voor een update vanuit Kameroen, niet erg charmant bekend als de oksel van Afrika. De mensen in Kameroen noemen het zelf trots “Klein Afrika” omdat dit land alle klimaten en landschappen heeft die er op het grote continent te vinden zijn. Mooie witte stranden, vulkanen, dichte jungles met gorilla’s en chimpansees in het zuiden, savannes met leeuwen en ander groot wild en zelfs droge woestijnachtige landschappen in hoge noorden. Het land valt in sommige lijstjes onder West- en dan weer onder Centraal Afrika, het is in Kameroen waar we West-Afrika dus achter ons zullen laten en Centraal Afrika gaan ontdekken. Een geweldig land om te zijn, maar om er veilig te komen was nog wel even erg spannend …
Conflict in het Westen
Kameroen bestaat uit een Engels- en een Franstalig deel maar de Engelsprekende zijn erg in de minderheid. Het overgrote deel van deze Engelstalige bevolking woont in het westen van Kameroen. In dit westelijke deel vechten Engelstalige separatisten met het nationale leger (waar Frans de voertaal is), burgerslachtoffers zijn hier zelden een uitzondering en zo heeft Kameroen door dit conflict alleen al … nationale vluchtelingen. Het conflict is recent zelfs uitgeroepen tot het meest verwaarloosde conflict ter wereld.
Omdat dit conflict in het westen van Kameroen heerst tussen de Franse overheid en Engelse separatisten is het officieel niet veilig om er doorheen te reizen. Als toerist ben je verplicht om vanaf de grens met Nigeria een militair konvooi te nemen. Dit konvooi is onder leiding van de gendarmerie of soms van de BIR (Bataillon d’Intervention Rapide, een soort ruige legerafdeling).
Het begon bij de grens, we kwamen aanrijden in de middag aan de Nigeriaanse kant. Na een kapot scan apparaat voor de paspoorten, waardoor alles moest dus met de hand ingevoerd worden, konden we door naar de douane voor een stempel voor de auto. We kregen ook in hetzelfde gebouw een stempel om de auto te importeren in Kameroen.
Aangekomen bij de Kameroense immigratie ging het even anders. We gaven onze paspoorten aan de politie, die ze vervolgens meegaven aan een man op een motor. We werden geïnstrueerd deze man te volgen. Na zo’n 5 minuten kwamen we aan bij het douanekantoor in een dorp in Kameroen, onze paspoorten werden niet aan ons gegeven maar aan de baas van de douane. Deze (gelukkig vriendelijke) man David vertelde ons dat we de paspoorten morgenochtend voor het konvooi terug zouden krijgen met een stempel erin. We mochten overnachten op het parkeerterrein van de douane (zonder enige voorzieningen maar in ieder geval veilig).
Geweerschoten en een angstaanjagend militair konvooi
De volgende dag zou het konvooi om 10h00 vertrekken maar voor de zekerheid stonden we om 8h00 paraat. Uiteindelijk mochten we om 11h00 parkeren achter een auto van de gendarmerie, net buiten de poort. We hadden onze paspoorten nog geen 5 minuten teruggekregen (met stempels) of we moesten ze alweer inleveren bij de baas van het konvooi Patrick. Helaas een stuk minder vriendelijk. Hij viel meerdere malen naar ons uit dat de vrouwen niet aan het koken waren, dat wij hem geen eten hebben gegeven en dat we niet getrouwd zijn. Onze vrienden met het stuur aan de rechterkant kregen te horen dat ook dat een groot probleem was. We kregen geen enkele informatie over hoe de dag eruit zou zien.
Niet veel later arriveerden de enorme gepantserde wagens van de BIR. Best gezellige mannen! Maar toen het konvooi om 13h00 nog niet gereed was verlieten zij ons weer. We waren alleen nog met de gendarmerie, die er weinig veelbelovend uit zag. Om 14h00 gaf Patrick opeens een signaal dat ze weggingen om te slapen, alle soldaten stapten in en wij bleven beduusd achter. Toen de laatste soldaat instapte beval Patrick ons om z.s.m. in te stappen en door te rijden. Wij reden nu VOOR het konvooi uit. Bij de rotonde in het dorp werden we vergezeld door 2 touringcars. Een van de touringcars had een plexiglas plaat tegen het zijraam gemonteerd, nog geen week geleden was deze bus namelijk beschoten op dezelfde route waarbij een passagier in zijn arm is geraakt. Het konvooi was gereed en uiteindelijk ging toch de gendarmerie ons gelukkig voor. Wij reden als 2e en onze vrienden als 3e auto gevolgd door de bussen en achterop nog twee gepantserde auto’s vol militairen.
Na lang rijden met soms een stop van 2 minuten en soms van een kwartier, altijd zonder enige aankondiging, stopten we in het donker in een stadje. Hier gaf Patrick ons voor het eerst een serieuze update zonder machtsvertoon of spelletjes: Er was een aanval van separatisten geweest in een dorp voor Buéa (onze eindbestemming). We wachten hier op een sein van het leger dat de situatie onder controle is.
Na nog 30 minuten doorrijden stoppen we bij een politiebureau, op het moment dat we onze ramen naar beneden doen om informatie van Patrick te krijgen horen we in de verte de schoten van (semi) automatische geweren. Patrick vertelt ons dat de situatie onder controle is, maar dat we alert moeten blijven. We moeten dicht achter de auto voor ons blijven. Tot dit moment hadden alle soldaten hun helm ergens hangen in de auto en hun geweren tussen de benen of op de grond liggen. Ze dronken soms wat whiskey en rookten sigaretten. Maar dat was vanaf dit punt afgelopen. De helmen gingen op en de geweren werden op scherp gezet en naar buiten gericht. Nu werd het menens… Met ons hart in de keel was alleen een blik naar elkaar genoeg, we willen niet maar we moeten door.
Niet harder dan 20 km/h rijden we door een donker gebied. In de dorpen hiervoor was nog licht op straat, zaten er mensen bij barretjes aan de weg, winkels waren open en er was muziek te horen. Hier zie je enkel soms achter een gesloten raam of deur nog een licht branden, verder is het leeg en stil op straat. Na zo’n 15 minuten in dit tempo gaan we weer harder (60/80 km/h) maar de soldaten voor ons blijven alert. Pas wanneer we bijna in Buéa aankomen, zo’n anderhalf uur na het horen van de schoten, zakken de geweren en gaan sommige helmen weer af. Om 21h30 komen we bekaf aan in Buéa. Ook Patrick is moe en na nog wat spelletjes met ons paspoort krijgen we alles terug en kunnen we een hotel opzoeken.
We made it, maar dit nooit weer.
Op onze Instagram onder onze highlight “CAMEROON” zie je meer foto’s.
De reis in cijfers
In blije verwachting …
We zijn inmiddels al meer dan 2 weken in Kameroen, maar we blijven nog even en dat is niet zomaar… aan het einde van de dag verwachten we namelijk bezoek uit Nederland! Niemand minder dan mijn ouders (van Irene), Annemiek en Michiel, komen ons opzoeken. Halverwege onze reis, in de overgang van West- naar Centraal-Afrika komen ze ons nieuwe moed brengen voor het volgende deel.
Op de planning staat o.a. het trotseren van de hoogste berg van West-Afrika, Mt. Kameroen (4095m). Deze actieve vulkaan, die uitloopt in de Atlantische oceaan, staat helaas wel in een van de natste plekken ter wereld. Er valt hier meer dan 10.000 milliliter per jaar, ter vergelijking: in de Bilt (Nederland) valt 950 milliliter per jaar. De kans dat we droog boven komen is dus klein …
Daarnaast zullen we een tour van het land doen en duiken we in de geschiedenis van de fondoms (de oude koninkrijken in het land), hopen we op bezoek te mogen bij de Baka’s in de jungle (een van de laatste authentieke pygmeevolken, zij zijn gemiddeld 1m20), bezoeken we een chimpanseeopvang en gaan we naar een waterval die rechtstreeks in de oceaan uitmondt. Hierover lees je volgende keer meer!
Vernieuwde website
Omdat de reis wat meer vorm heeft gekregen en we nu in een ritme komen, konden we eindelijk de website zo aanpassen dat hij beter bij de reis past! Zo kan je nu rechtstreek van de website naar onze laatste berichten op Instagram en je kan in de zoekbalk per land of thema zoeken, bijvoorbeeld ‘reistips‘.
Op de website lopen we nog iets achter op de actualiteiten, daar kan je nu alles lezen over onze reis t/m Liberia. Zo kan je nu op de website bijvoorbeeld lezen over onze bezoeken aan de bierbrouwerij in Sierra Leone, je kan foto’s kijken van onze minivakantie in Guinee-Bissau of onze tijd in Liberia, of je kan vakantietips inzamelen voor een bezoek aan Gambia.
De komende tijd schrijven we over de volgende landen op de route waarin we jullie meenemen door de wereld van cacao in Ivoorkust & Ghana, de duistere geschiedenis van de slavernij langs de kust en de bijzondere culturen van voodoo en de Yoruba in Benin. Hou de site in de gaten voor updates!
Spoiler spoiler spoiler
Veel mensen vragen wat ons plan is na Mozambique … dus hier willen we een tipje van de sluier lichten wat ervoor nu ons ideale plan is. Zonder te veel beloftes te maken of verwachtingen te scheppen (disclaimer!) hebben we besloten onze reis te vervolgen door Oost-Afrika. Dat betekent dat we van Mozambique door Zimbabwe, Zambia, Malawi, Tanzania en met een kronkel door Burundi, Rwanda en Uganda naar Kenia zullen reizen. En daarna dan?? Dat vertellen we jullie later weer een keer (als we zelf het antwoord weten).
Tot de volgende keer!
Liefs van Jasper & Irene
Buiten de Bubbel 
Geef een reactie op GRENS: NIGERIA – KAMEROEN – Buiten de Bubbel Reactie annuleren